Ik voelde me niet goed, en ik dacht dat het door de verflucht kwam, want mijn broer was samen met mijn vriend de keukenvloer aan het lakken. Het voelde alsof ik dronken was, maar toch niet helemaal. Nu had ik de avond daarvoor een glaasje port gehad, maar dat kon het toch niet zijn. Ik probeerde het te negeren en gewoon te doen alsof er niks aan de hand was, maar ik werd verdomd duizelig. Weg hier, dacht ik. Naar boven. Mijn coördinatie leek ook al niet te kloppen. Voor ik boven was had ik de deurpost en de leuning al meegenomen. Ik zakte op bed en het leek als of mijn hoofd en beeld niet meer op elkaar afgestemd waren. Ik draaide nog eens voor de zekerheid mijn hoofd naar rechts en vertraagd en schokkerig kwam het beeld na.

Dit klopte niet... ik voelde me ellendig en plots begon mijn hart als een gek te kloppen. Rustig aan, aan paniek heb je niks, houd je maar rustig dan gaat het wel weg, hield ik mezelf voor. Maar zelfs na een poos op mijn rug in bed te hebben doorgebracht raasde het in mijn borstkast. Ik moet hier wat van zeggen, maar wat dan? Mss kan ik het beste naar de arts bellen, maar als ik me maar rustig hield en vooral niet dacht aan wat ik voelde zou het vanzelf wel overgaan. En schreeuwen naar beneden had ik sowieso geen puf meer voor. Langzaam begon ik me steeds meer uitgeput te voelen en angst bekroop me. Wat als er wel iets aan de hand is? Wat als ik hier zometeen dood gevonden wordt? Maar wat kon ik doen. Ik moest me maar gewoon rustig houden.

Er ging een dag voorbij, mijn angst had ik achter me gelaten want daar had ik niks aan. Maar de vermoeidheid grensde inmiddels aan uitputting en de kamer begon regelmatig plots om me heen te draaien. Inmiddels kon dat toch niet meer aan dat portje liggen, maar ik voelde me nog steeds zo dronken als een tor.

We waren het hele huis aan het verbouwen en opknappen, maar nu bleek het zelfs haast onmogelijk nog een deur te schuren. Zodra ik mijn arm had opgetild voelde die meteen lam voordat ik ook maar iets had gedaan. Dit klopte niet en ik observeerde wat er gebeurde, van buitenaf. Kom op, hield ik mezelf voor. Gewoon steeds een beetje meer doen, dan lukt het vanzelf. Maar ik stond te hijgen alsof ik 10 km had gerend zodra ik mijn arm had opgetild. En het begon overal door mijn hele lijf pijn te doen.

Ik was in die periode aan het afstuderen en dat bleek ook al een probleem. Ik kon me moeilijk concentreren en mijn voorheen perfect ruimtelijk inzicht liet het afweten. Gelukkig waren er computerprogramma's die me 3D door mijn ontwerp lieten lopen, maar dan had ik het voor elkaar, dacht ik, en zag ik later dat de roltrappen uitkwamen in de toiletblokken. Iets met mijn hoofd was niet in orde. Ik kon geen getallen meer bij elkaar optellen en muziek maken en het notenschrift dat voor mij altijd een tweede natuur was, kon ik niet meer begrijpen.

De arts liet verschillende bloedtesten doen maar ik kwam gezond uit de bus. Er was niks aan de hand.

Intussen was ik te uitgeput om nog een normaal leven te leiden. In de supermarkt werd ik gek van alle spullen die ik zag. Een overload aan informatie die mijn brein niet kon verwerken en nog steeds klopte mijn zicht niet. Van al die blaadjes aan bomen bijvoorbeeld werd ik gek.

Op stap gaan met vrienden werd een hel. Van tevoren slapen was mijn strategie, dan kon ik me er naar toe sleuren en niemand nam het me later nog af! Twee weken moest ik daarvan bijkomen, maar inmiddels raakte ik eraan gewend mijn leven zo in te delen. Slapen als ik alleen was zodat ik wat energie had en me groot en vrolijk kon houden als ik iemand zag of wanneer mijn partner thuis kwam. Maar al snel kon ik onze geliefde etentjes ook niet meer volhouden. Een avond mijn rugspieren aanspannen om rechtop te kunnen zitten was een regelrechte uitputtingsslag.

En zo moe als ik 's avonds mijn bed in rolde, zo uitgeput stond ik laat in de ochtend ook weer op. Douchen maakte me vroeger fris, maar ook dat was veranderd en ik wist niet hoe ik daarna mijn hemd in godsnaam zelf over mijn hoofd moest trekken, laat staan mijn haren kammen. Maar ik werd geacht af te studeren en te doen alsof er niks aan de hand was. Ik moest zorgen voor de mensen om mij heen, ik was namelijk steunpilaar van mijn omgeving en waar zouden die zijn als ik afhaakte? Nee, dat was onmogelijk.

Gelukkig wist ik toen niet dat ik hier zeker 12 jaar mee zou worstelen, periodes met meer energie en dan weer een klap.

Ik kreeg geleidelijk aan meer en meer symptomen en de migraines kwamen om de twee weken, soms vaker terug. Ik woog inmiddels nog maar 46 kg. Met 10 minuten per dag werkte ik aan mijn eindpresentatie en eindelijk, na 5 jaar worstelen studeerde ik af. Ik had een prachtig ingenieurs-diploma en eindelijk voelde ik me weer iemand! Nu hoorde ik er weer bij.. Maar dat bleek een illusie. Want het 'ben je nu nog niet afgestudeerd' werd vervangen door een hoofdschuddend 'heb je nu nog geen baan', en het maakte dat ik me naast ziek zijn ook nog sociaal ellendig en nutteloos voelde.

Weer ging ik door de medische molen en ik kwam bij dé internist specialist dr Pop. Het was de verjaardag van mijn vriend en ik vond dat ik hem niet mocht lastigvallen met een saai artsengesprek. Dat hij me naar de ziekenhuisafspraak bracht en later weer kwam ophalen was al heel wat, vond ik. Maar toen ik daar zat en de uitslag kreeg stortte mijn wereld in. ME, daar had ik vroeger van gehoord en ik herinnerde me dat die mensen uiteindelijk in een rolstoel terechtkwamen. Het voelde als een doodvonnis en ik was helemaal alleen. Buiten op een bankje, wachtend op de auto slikte ik mijn tranen zo goed als ik kon in, want iedereen kon me zien en thuis aangekomen lachte ik vriendelijk naar het bezoek. Het was tenslotte feest en ik mocht het feestje niet bederven door slecht nieuws te brengen. Dus hield ik me groot.

Geen pillen, geen behandeling zou me weer beter maken werd me verteld. Ik kon wel meedoen aan een tien weken pilot-project in het revalidatiecenrum, waarvan 5 weken intern. Ik greep het met beide handen aan, want ik had besloten dat nu mijn genezing ging beginnen. Ik was voorheen een actieve meid vol pit en altijd in voor een feestje. Die persoon kende ik niet meer terug en dat kon ik niet accepteren.

Het werd echter een uitputtingsslag pur sang. En ik zocht het verder in acupunctuur, healing, paranormale zorg, therapie, voedingssupplementen, fysiotherapie, homeopathie, osteopathie, noem het en ik heb het geprobeerd. Het bedrag van een luxe auto, vele uren slaap, 10 kg lichter, vele uren Oprah, hele internetzoektochten naar ziektes en oplossingen, een dramatische daling in mijn vriendschappen en een enorme teleurstelling in de medische wereld verder, was ik de wanhoop nabij.

Achteraf gezien heb ik me zo afgekeerd van mijn lijf en mijn ziekte en me vooral in de beginjaren zo verstopt, dat ik dat natuurlijk ook voor mezelf had gedaan. Ik liet me niet zien omdat ik me enorm schaamde en de vervelende opmerkingen over 'schop onder je kont' en iedereen is wel eens moe, en ben je nu nog niet beter, spuug zat was. Steeds maar moeten afmelden omdat ik niet mee kon doen met vrienden maakte die schaamte alleen maar groter. Ik vond mezelf een looser, maar hoefde dat niet zo nodig nog eens van een ander te horen.

En zo isoleerde ik mezelf steeds meer van het leven en de buitenwereld. Eigenlijk was ik in de periode's waarin ik me het slechtst voelde niet zo rouwig om het verlies van mensen om me heen, want praten was me vaak te veel en ik vond het vervelend dat mensen zich moesten aanpassen aan mijn energieniveau of waar ik toe in staat was.

Ik werd geplaagd door gruwelijke nachtmerries en pyjama's die ik twee keer per nacht kon uitwringen. Hartritmestoornissen die me tenminste het gevoel gaven dat ik leefde, duizelingen, elastieke benen, enorm transpireren, bevroren voeten, rillen van de kou onder twee dekbedden midden in de bloedhete zomer, zo ontzettend moe...

Dus slikte ik rolletjes druivensuiker achter elkaar naast guaranapillen en genoeg oppeppend spul om een paard te doen steigeren, om zo veel mogelijk energie uit een potje te halen. Slaappillen om de slapeloze nacht door te komen, migrainetabletten en heftige opiaatpijnstillers werden mijn dieet. Ik moest en zou door het leven.

Het ging een tijd weer een stuk beter met me en elke dag maakte ik een wandeling en als ik een goede dag had, ging mijn camera mee, rugzak met kopje thee, iets te eten, een licht kussentje om op te zitten en mijn slaapmatje. Ik had een eigen autootje gekregen en het gaf me een enorm gevoel van vrijheid. Nu kon ik op goede dagen een stukje rijden en een andere wereld ontdekken dan het eeuwige rondje achter ons huis. Een slaapzak had ik altijd bij me. Zo kon ik tussendoor slapen en dan weer op pad. Ik had een perfecte oplossing voor mijn leven gevonden. Veel liep ik echter niet op die wandelingen en ik moest regelmatig gaan zitten.
Fantastisch was het, want daardoor begon ik de wereld om me heen met andere ogen te bekijken. De rust die ik van mezelf  niet kon opbrengen werd me nu opgelegd en de camera leerde me kijken naar de kleine dingen om me heen. Dingen die ik nooit gezien zou hebben als ik niet ziek zou zijn geweest. De wereld lijkt stil als je in de natuur zit, maar na een tijdje zie je dat plots alles beweegt en leeft. Ik heb reeën, een roerdomp en een oehoe in mijn 'achtertuin' ontdekt. De prachtigste insecten. En de camera gaf me de noodzaak om steeds even stil te staan. Het was heerlijk om zo te 'mediteren' en niet gefrustreerd te raken om steeds stil te moeten staan omdat mijn gehate lijf dat van me verlangde. Ik kwam in contact met de natuur en dat gaf me rust en voldoening.

De camera gaf me ook weer toegang tot het leven en feestjes. Ik maakte foto's in mijn eigen tempo en hoefde daardoor niet zo vermoeiend stil te staan en met mensen te vertellen, maar kon weg wanneer ik wilde. Mijn matje rolde ik uit en ik vond mijn 40 min rust in een andere kamer of de achterbank van de auto.

En toen belde Jessica, die ik bij yoga had ontmoet. Ze wilde me coachen en ondanks dat ik het totaal onzinnig vond om zo'n uitgeput persoon te coachen en waarop in godsnaam, nam ik het aan. Een paar maanden later zat ik in mijn eentje in het vliegtuig op weg naar de Verenigde Staten voor workshops fotografie. Thuis was ik moe, daar kon ik ook moe zijn maar dan deed ik tenminste iets met mijn leven. Ik moest de architectuur toch vaarwel zeggen dus een nieuwe carriere aanboren en uitproberen of dit iets voor me was leek me een goede zet.
Thuis raakte ik enorm verveeld en eenzaam en nu deed ik tenminste iets in de momenten van energie.
En het bleek een goede zet. Ik had een week om te slapen, beetje rond te kijken en vervolgens had ik twee weken les. Van de ochtend tot de late avond helemaal vol fotografie. Het was fantastisch. Ik miste de gezellige etentjes 's avonds en grote delen van de lessen, maar ik voelde me intens gelukkig. Dit was wat ik wilde en hier voelde ik me thuis tussen al die gelijkgestemde zielen.

Twee avonden waren er presentaties van de 'grote' fotografen die hun voordrachten hielden in de kapel die ik kon zien vanuit mijn raam en ik verheugde me enorm. Mijn lunch-engel liet elke avond een doggybag voor me achter in de geheime koelkast zodat ik iets kon eten en ik deed mijn tukje. Daarna stopte ik mijn lijf vol suiker, cola, pijnstillers en peppillen want die presentaties wilde ik voor geen goud missen, maar toen ik van mijn bed opstond verloor ik mijn evenwicht en de kamer begon als een razende om me heen te tollen. Ik probeerde alsnog mijn jas aan te trekken want de kapel was maar 30 m lopen en daar moest ik heen, maar het tollen hield niet op. Toch niet zo'n goed idee, bedacht ik me. Misschien kan ik beter even rusten en dan morgen maar weer gewoon naar de les...

Twee weken en een enorm voldaan en gelukkig gevoel verder had ik nog een extra week om bij te komen, te fotograferen en van het stadje te genieten. Dat iedereen meteen naar huis vloog en niet gezellig nog een dag of wat bleef, viel me rauw op mijn maag. Ik was weer alleen en moest het weer allemaal uit mezelf halen en dat merkte ik in mijn energie. Mijn benen waren van elastiek en ik bracht die week strompelend van bank naar bank door.

Weer thuis viel ik in een gat. Ik had een geweldige ervaring achter de rug, maar de terugslag in energie was heftig. Ik was mijn toekomst aan het uitdenken en had National Geographic fotografen ontmoet en daar wilde ik zo graag les van hebben en mee op reis, maar dat ging zo natuurlijk niet lukken. Ik naderde de 40 en het waren de jaren waarin iedereen om me heen een leuke baan had, en kinderen en ik kon niet meedoen. Zo had ik mij het leven niet voorgesteld en ik raakte gedeprimeerd.

En op het diepste dieptepunt waarop ik het vechten en de uitputting zo moe was en ik niet meer verder wilde begon (alsof het zo moest zijn) mijn genezingsproces.

Ik ontmoette iemand met dezelfde ziekte en zij vertelde over een methode waarbij het van belang is te werken aan je onderdrukte emoties om energie vrij te maken en je immuunsysteem en zenuwstelsel te ontlasten. Nu had ik Tolle gelezen en hij schreef over datgene waar ik zelf diep van binnen al lang in geloofde: mind en body kun je niet van elkaar scheiden want ze beïnvloeden elkaar op alle niveaus. De lichaam-geest-omgeving-visie kwam daar zo mee overheen dat ik wist dat dit het was: ik moest van binnenuit gaan werken aan mezelf.

Het werd een proces van zelf empowerment, grenzen stellen, leren weer te voelen en vrede te sluiten met het zo gehate lijf. Ik moest voor mezelf leren zorgen, mensen los gaan laten die mijn grenzen niet respecteerden of die me niet stimuleerden op mijn nieuwe weg naar beter worden. Conflicten vooral binnenin mezelf kwamen aan het licht. Ik had nooit geleerd voor mezelf op te komen of mezelf voor te laten gaan. Ik kende geen grenzen en ik zei nooit 'NEE'. Met mijn laatste restje reservetank-energie stond ik altijd voor iemand klaar, maar het kwam zelden terug.

Dat moest nu dus anders en daar moest mijn omgeving aan wennen. Natuurlijk ging dat niet zonder slag of stoot, maar ik wist dat dit de enige manier was om een nieuw leven te leiden en beter te worden. Zoals ik het voorheen had gedaan had niet gewerkt en ik kon het ook echt niet meer opbrengen zo door te gaan.

En het had succes: langzaamaan voelde ik dat er iets veranderde in mijn lijf. Ik hoefde niet zoveel meer te gaan liggen en kon vaker op een dag mijn wandelingen maken.

November 2009 liep ik in Tenerife de vulkaan op en af. We waren 4,5 uur weggeweest. Natuurlijk stond ik onderweg af en toe stil om even bij te komen en een foto te maken, om te genieten van het uitzicht, maar wonder boven wonder.. ik had sinds jaren ineens uren gelopen! Wie had dat ooit durven denken..!

En denk jij nu bij jezelf dat dat er voor jou ook in moet zitten, maar heb je geen idee hoe, laat mij je dan helpen. Klik op onderstaande link om via email een afspraak te maken.

Wat heb je te verliezen en wat kost het je om nog langer zo door te gaan? Ik gun je zoveel meer.

Ik wil ook meer energie!
Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself you have built against it. Rumi
daphnedumoulin_coronaproject

CORONAPROJECT
Er komt een boek

Blijf op de hoogte en krijg 25€ korting op je portret
Inschrijven
Terms and Conditions apply