Wise Women Revolutie
Enkele voorbeelden want zo divers is WiseWomen!
Ik heb nog niet opgeruimd, zeg ik verontschuldigend tegen Berty die met haar tas vol prachtige outfits over de drempel stapt.
Daphne, is dat nu echt belangrijk? Is dit nu waar het leven om draait? zegt ze gemeend.
Nee, denk ik, f* it! We gaan zo meteen een bijzonder gesprek filmen over al die wijsheid die deze vrouw in zich draagt. Dat is belangrijk! Eén wijsheid heb ik al cadeau gekregen; laat ik me nu eens druk maken over wat ik zelf belangrijk vindt en niet om wat anderen misschien wel vinden.
Dus ja, wat is nu echt belangrijk? Die vraag stel ik Berty als ze plaats neemt op de kruk en we haar microfoontje vastzetten. Niet zo mooi maar wel echt, net als op tv, lachen we.
Ga niet bij de pakken neerzitten als je iets hebt meegemaakt, zegt ze, maar ga de deur uit en ontmoet mensen, want juist in die ontmoeting zit leven. Het geeft je energie en je kunt er troost uit putten. We hebben mensen nodig in ons leven. We hebben écht contact nodig. Elkaar zien en elkaar spreken is van levensbelang. Dan kom je er vanzelf wel weer uit.
Ga lekker bewegen en vooral… genieten!
En als je nu denkt 'Berty heeft makkelijk praten', dan lees maar even verder, want deze Wijze Dame heeft moeten vechten. Ondanks alles staat ze positief in het leven en daar is ze met recht trots op. Hoe ze dat doet? Daarover kun je hier een stukje lezen. Haar hele verhaal komt straks in het magazine. Samen met al die andere prachtige vrouwen. Want 50+ is Fabulous!!
Ps: Doe mee! het aantal plekken is beperkt!!
WISE WOMEN REVOLUTIE Voor legendaire ladies!
LATEN WE DE KRACHT, DE WIJSHEID EN INSPIRERENDE VERHALEN VAN 40 GEWELDIGE VROUWEN DELEN MET DE WERELD
Juist nu! Nu vrouwenrechten steeds meer onder druk komen te staan is het van belang onze wijsheid te delen en elkaar vleugels te geven.
Doe mee aan mijn nieuwe fascinerende en inspirerende genre!!
De wereld kan niet langer om ons heen.
De Wise Women Revolutie is gestart!!
Gun het jezelf, gun het die ander. Je bent van harte welkom!
Je kiest zelf hoe je gefotografeerd wilt worden; fine art, magazine style, serieus of vol plezier.
Hier zie je een paar totaal verschillende ladies ter inspiratie!
Vaak leeft het beeld dat het na je 50e minder leuk wordt, dat je er niet meer bij hoort, maar mijn ervaring is precies het tegenovergestelde! zegt Rika enthousiast. Boven de vijftig zat ik volop in mijn werk. Ik voelde me rijper, met meer ervaring en vertrouwen. Je beseft dat het leven zich in golfbewegingen voltrekt en met wat levenservaring weet je, dit komt ook weer goed. Alle kennis, ervaring die je in de loop der jaren hebt opgedaan geven je ook vertrouwen.
Ik heb met mijn ouders op twee verschillende plekken in Friesland gewoond. Wim Sonneveld heeft ooit een liedje geschreven: Ons Dorp. Tja, dan moet ik aan Sint Annaparochie denken. Het was ook de plek van de no-nonsense: wat ik zeg, daar sta ik voor. Het was een dorp waarin iedereen gelijk was. Of iemand nu hoog- of laagopgeleid was, een hoge of lage sociale status had, maakte niet uit. Met mijn vriendinnen dachten we niet in jaloezie. We speelden met elkaar. En dat heeft me natuurlijk gevormd.
Mijn boodschap aan jonge mensen is: blijf dicht bij jezelf en speel geen rol. Dan trek je de juiste mensen aan, die ook bij je blijven. En neem eigenaarschap. Aan alles wat je meemaakt heb je een aandeel, dus kijk altijd wat jíj kunt doen. Er is altijd een oplossing, ook al zie je die niet meteen.
Doe je dat vanuit wie je bent, dan doe je het altijd goed. En denk niet dat je niets kunt of niets waard bent, maar wees constructief: hoe kom ik hieruit?
Ik heb een familiegeheim ontrafeld, vertelt Marlène als we elkaar gezellig bij haar thuis ontmoeten. De thee staat al klaar en ze legt zorgvuldig twee taartjes op een bordje. En ik heb het bewust naar buiten gebracht, vertelt ze verder, want dat is in dit geval ook belangrijk: dat ik het mag delen.
En dat doet deze moedige vrouw in haar verhaal dat je hier kunt lezen.
Ze vertelt over de menopauze als een fase waarin je zorghormonen, de oestrogenen, uitdrogen. Je hebt minder zin om te zorgen. Je wordt wat harder en je hebt nergens zin in. Dat hoort erbij. Het is een tijd van verwerken. In de overgang krijg je de kans om je leven opnieuw te bekijken: je jeugd, je patronen, de keuzes die je maakte. Het is een tijd van herijken: hoe ben ik hier gekomen? En dan ga je nieuwe keuzes maken. Je verandert en nu kies je voor wat jíj wilt. Niet voor wat moest. Van stress terug naar rust. Je grenzen, behoeften en keuzes worden helder en daarmee komt ook je wijsheid. Vijftig is geen einde, maar een begin.
Ik denk dat vrouwen veel hebben verworven, maar als we niet opletten raken we weer terug bij af. Dat zou sommige mannen wel goed uitkomen, zegt ze. Mijn dochter liet me laatst een filmpje zien. Een man van misschien dertig met een groot horloge om, zei: ‘Je schiet als man tekort als je niet genoeg geld verdient voor een goed huis, een duur horloge en een vrouw die kinderen krijgt zodat zij thuis kan blijven.’
Als ik die jongen zie, geef ik hem een schop onder zijn kont. Wat denkt hij wel? Dat we teruggaan naar dat oude systeem? Dat gaan we dus niet doen! roept ze gepassioneerd.
Wij vrouwen moeten nu meer dan ooit zorgen dat we zelfstandig zijn, we moeten goed voor onszelf zorgen en onszelf als vrouw waarderen. We moeten stoppen met oordelen en bekritiseren. Dat ben ik ook aan het leren. Hoe meer ik weet, hoe beter ik het doe.
Els! Els haar verhaal komt eraan en het is genieten te lezen over deze prachtvrouw van 91 die in het middenoosten heeft gewoond omdat haar man bij de NAVO werkte, die elke dag schildert en zelfs nog met haar handen de grond kan raken.
Nooit opgeven vertelt ze me. En daar heeft ze reden genoeg voor. Er is nog zoveel meer wijsheid om te delen. Verheug je maar!
Francoise.
Ook deze lady van 54 heeft al veel van de wereld gezien en dat kun je in figuurlijke, maar ook letterlijke zin opvatten. Ze heeft moeten vluchten en heeft anderhalf jaar in het Oosten de meest bijzondere mensen ontmoet, maar ook zichzelf weer teruggevonden.
Haar hele verhaal komt straks in het magazine. Samen met al die andere prachtige vrouwen. Want 50+ is Fabulous!!
Ps: Doe mee! het aantal plekken is beperkt!!
Micole
Hoe weet je op welke trein je moet springen als je als jongere allerlei kansen voorbij ziet komen?
Nou, daar weet Fabulous 50+ Wise Woman Micole wel raad mee.
Wise Women NEXT generation
Young voices
En af en toe komt er een plukje jonge wijsheid tussendoor, want zeg nu zelf:
Heb lief, zegt ze. Heb altijd volmondig lief. Liefde is een bron die nooit uitgeput raakt. Hoe meer je geeft, hoe meer je terugkrijgt. En als het terugkomt, komt het in overvloed. Liefde is leven en het mooiste wat er is. En die wijze woorden hoor ik van Naomi, 22 jaar oud.
Wat Naomi graag zou willen in het leven is menstruatiearmoede oplossen. Natuurlijk zou ik willen reizen, allerlei keukens proberen, even van het snelle leven proeven in NY of Londen, maar wat ik echt heel graag zou willen is een stichting opzetten om menstruatiearmoede te bestrijden. Het is een groot probleem, maar je hoort er bijna niks over. Op onze universiteit liggen nu gratis tampons en maandverband, dat is al een stap, maar het is een luxe-oplossing, snap je? Denk eens aan dakloze vrouwen. Zij hebben elke maand jaar in, jaar uit, hetzelfde probleem. En het wordt nog steeds onderschat, of gewoon genegeerd. Ik wil dat veranderen.
Wat maakt voor jou het leven de moeite waard?
Dat is maar een ding: liefde. Liefde is de reden waarom we bestaan. Mijn eerste tattoo, op mijn heup, is ‘amor’, zegt ze. Liefde is zoveel meer dan wat de meeste mensen beseffen. Natuurlijk heb je liefde voor je familie, je vrienden, en voor jezelf. Maar liefde zit ook in de kleine, dagelijkse interacties. Het gaat om het besef dat er een mens achter elke persoon zit die je ontmoet.
Wees vriendelijk, laat zien dat je om iemand geeft, dat je die ander ziet. Niet jezelf wegcijferen, maar wel de ander laten voelen dat die erkend wordt, simpelweg omdat we allemaal mens zijn.
Naomi heeft een pracht verhaal waarvan dit slecht een tipje van de sluier is.
Als je het nieuws blijft volgen dan kun je je bed niet meer uitkomen omdat je hart breekt. En kunst kan je dan helpen om het verdriet draaglijk te maken. Het verdwijnen van kunst, en die kunst ook steeds minder toegankelijk te maken voor vooral jonge mensen, is ook het verdwijnen van verbinding. Cultuur brengt ons samen. Kunst maakt het mogelijk om emoties te delen met mensen die totaal anders zijn dan jij. Dat is zó krachtig, en zó belangrijk.
Mijn vader is Frans en mijn moeder is Hongaars. Ik heb in Frankrijk, Engeland, Italië, Canada gewoond. Als ik naar huis ga, ga ik naar Lyon en het is geen gewoon leven om elke paar jaar weer te veranderen van land, huis, vrienden, school, alles. Het enige constante is je familie en die kies je niet. Daar kun je mee overweg of niet.
Ik heb me altijd bevoorrecht en gelukkig gevoeld in mijn leven, met mijn familie en met de ervaringen die ik had in landen waar ik altijd vrij kon bewegen en alle mogelijkheden die er voor mij lagen. Vrijheid is iets wat ik dagelijks ervaar. Soms denk ik dan: als ik zó bevoorrecht ben, wat betekent vrijheid dan nog voor mij? Ik heb alles. Het voelt alsof ik er al ben. Ook al ben ik vrouw, ik ben een witte vrouw en dus heb ik in zekere zin al een stap voor.
Mijn grootste angst? Het verlies van verbinding. Dat we zo afgestompt raken dat we niet meer om elkaar geven. Dat we horen wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt en het ons niet meer raakt. Dat vind ik zo beangstigend.
En kunst is hier zó belangrijk in. Door kunst voel je, verbind je je met andere mensen. Mensen van compleet andere culturen voelen dezelfde emotie bij een song bijvoorbeeld.
Of het nu muziek is, theater of film – het roept emoties op, het laat je lachen, huilen, zingen. Het helpt bij het omgaan met cognitieve dissonantie – het feit dat je weet dat er iets mis is in de wereld, maar dat het toch blijft gebeuren. Het is heel lastig dit mentaal te kunnen verwerken, maar door met elkaar over die emotie te praten, te zingen, te lachen en het te delen, breng je mensen samen.
Er is een documentaire, 'Into the Manosphere'. Op Netflix, vertelt Clara en ze schuift even op haar stoel. In die manosfeer-wereld zie je echt extreme ideeën. Vrouwen zouden minder waard zijn dan mannen en alleen “waardevol” zijn omdat ze mooi en aantrekkelijk zijn. Dat is hun belangrijkste “functie”. Mannen zouden juist waarde hebben door wat ze doen of bereiken en ze zouden automatisch boven vrouwen staan, gewoon omdat ze mannen zijn. Dat is echt een heel vreemde en gevaarlijke manier van denken. En het erge is dat het vaak wordt gebracht alsof het volkomen logisch of rationeel is. Maar het is gewoon een manier om ongelijkheid te rechtvaardigen, zegt ze verontwaardigd.
En mijn feministische broer vond het dus geen probleem. Ik dacht echt: maar je begrijpt het niet. Want hoe kan het geen probleem zijn als je nu al 14-jarige jongens hebt die deze manier van denken normaal vinden? Misschien zie je de gevolgen niet meteen, maar die jongens worden ooit volwassenen.
Voor mij was dat echt een soort reality check. Zeker omdat ik zie wat dat kan betekenen voor jonge vrouwen. Je moet jezelf bijna actief beschermen tegen dat gedachtengoed. Er hebben al zoveel vrouwen voor vrouwenrechten gestreden en toch blijven die patronen terugkomen. Ik heb het gevoel dat vrouwen vaak nog steeds in een bepaald kader worden geplaatst. Alsof ze stil moeten zijn, niet te veel ruimte mogen innemen, geen “golven” mogen maken. En dat vind ik in deze wereld waarin we leven heel frustrerend om te zien.
Ik heb ook gelezen dat jonge vrouwen met autisme vaak later gediagnosticeerd worden, omdat veel kenmerken van autisme lijken op wat van vrouwen wordt verwacht: rustig zijn, minder praten, niet te luid of te aanwezig zijn. En dat vind ik eigenlijk best schokkend.
En dit is slechts een plukje uit ons gesprek. Zo ontzettend leuk om met jonge mensen in gesprek te gaan!
Ik fotografeerde Iga en Roza, twee super leuke Poolse studentes en ik vroeg ze naar hun dromen.
Als alles mogelijk is? Dan zou ik vliegtuigpiloot willen worden, zegt Roza. Maar ik besef ook dat daar ontzettend veel verantwoordelijkheid en kennis bij komt kijken.
Mijn carrière zou zich langzaam ontwikkelen naar steeds grotere vliegtuigen. Uiteindelijk zou ik internationaal vliegen, met grote jumbojets. Volgens mij hebben die ook een autopiloot, dus dat maakt het misschien iets minder stressvol. Dat lijkt me wel fijn, lacht ze.
Maar er is nog iets wat ik zou willen doen, zegt ze voorzichtig. Ik zou graag een reisprogramma maken voor televisie. Dan zou ik de wereld rondreizen en daar een programma over maken. Om mensen te laten zien dat ze die plekken echt eens moeten bezoeken. En natuurlijk het eten proeven en daarover vertellen. Alleen sta ik eigenlijk niet zo graag voor de camera! Roza slaat de handen voor haar gezicht. Dus ik weet niet of het dan zo'n geweldige tv-show zou worden, zegt ze met tranen van het lachen in haar ogen.
Mijn droom zou een strandhuis zijn. Aan zee. Of aan de oceaan, zegt Iga. Met een tuin en uitzicht op het strand, zodat mijn kinderen in de tuin kunnen voetballen en daarna zo naar het strand kunnen lopen. Ik wil een heel ontspannen strandgevoel. Veel wit, beige en blauw. Een beetje Ibiza-stijl. Dat is dan mijn droomhuis.
Waar, weet ik nog niet. Ik weet alleen hoe het eruit moet zien. Ik houd heel veel van Polen, maar daar is het koud, dus dan neem ik gewoon twee huizen, lacht ze. Het eerste huis staat denk ik in Warschau.
We spraken over vrijheid en natuurlijk komt straks ook de wijsheid van deze mooie ladies, want wij vrouwen hebben genoeg te delen! Hier alvast een sneak peek Iga-wijsheid:
Diep vanbinnen weet je altijd wat goed voor je is. Het zijn geen gedachten, het is een dieper weten. Het voelt alsof iets je aanspoort om dingen aan te pakken. Je hoofd verzint verschillende scenario's en maakt je onzeker, maar je buik, je ziel, weet het altijd. Altijd! Soms probeert mijn hoofd mijn ziel te overtuigen, maar mijn moeder heeft me geleerd om nooit dat kleine stemmetje te negeren. Voel je dat er iets niet klopt, dan moet je direct een andere weg inslaan.