daphnedumoulin_coronaproject

CORONAPROJECT over HOOP en zo🍀

Zoveel mensen, zoveel manier om met deze corona-crisis om te gaan. In dit project neem ik tijdens het halen van mijn dagelijks frisse neus slechts mijn telefoon mee op pad en verzamel verhalen over hoop, betekenis, contact maken en plezier hebben in deze tijd.

Wat heb je over jezelf ontdekt, zijn er dingen die je meer bent gaan waarderen en wat is er veranderd dat je best graag zou willen meenemen als dit allemaal voorbij is? Neem hier een kijkje, er komen regelmatig verhalen bij.

En ken je gezinnen die alles thuis doen? Laat het me weten, ook zij zijn waardevol voor het project!

  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject

Thecla en Arend @ Meerssen | Mei corona week 11

Wat is er voor u essentieel veranderd? vraag ik Thecla die vernoemd is naar een katholieke martelares. Ik werk veel meer thuis, zegt ze en ik geef normaal trainingen die allemaal niet meer door zijn gegaan.
Maar de grootste verandering is echt boodschappen doen, want dan denk ik toch na wat niet de drukste tijd is en ik ga ook niet onnodig op pad. Ik denk overal over na: waar ga ik heen, is het niet druk, wat is het juiste tijdsstip.
En verder vind ik het zelf eerlijk gezegd wel redelijk meevallen, zegt ze in haar ijsje scheppende. We zijn niet echt veel andere dingen gaan doen.

Positief vind ik dat het milieu er veel beter aan toe is. En we zijn weer terug gegaan naar 50 jaar geleden lijkt het. We doen veel meer met het gezin, we doen spelletjes, we fietsen veel. Hoewel we dat sowieso al veel deden hoor.
En thuis werken, het beeldbellen, dat gaat best prima. Dat vind ik allemaal niet verkeerd.

Arend werkt gelukkig niet meer, maar zit wel nog een beetje in de politiek en we missen de vergaderingen, zegt hij genieten van zijn ijs. Het is al drie maanden geleden en het wordt langzaamaan tijd dat dat weer kan. Het gaat nu allemaal via Zoom en dat vind ik niet prettig. Je hebt toch niet het echte contact en dat ga ik nu toch langzamerhand missen.
En tijdens het fietsen mis ik het terrasje pakken. Nu hebben we toevallig een ijssalon, maar gewoon eventjes zitten met je familie, dat missen we.
Een van hun kinderen komt niet uit Limburg, vult Tecla aan maar al fietsend kun je de kleine steegjes en weggetjes, het echte Limburg, wel laten zien en dat is ook wel eens leuk om te doen.

Wat is er positief aan deze periode? vraag ik Arend. Het milieu, zegt hij overtuigend. Dat dat beter wordt vind ik positief. Wat ik in het begin echt opvallend vond, is dat mensen vriendelijker waren, elkaar voor laten gaan en afstand houden, maar nu worden mensen weer een beetje meer geïrriteerd. Het begint weer af te vlakken.

En voor u? wil ik graag van Thecla weten. Ja, ik merk ook bij mezelf dat ik geduldiger ben, ik neemt wat meer tijd voor alles, ik schikt me in die 5 min extra wachten. En ik hoop dat ik dat vast kan houden.

Hoop, zegt Arend bedenkelijk. Dat vind ik een lastige. Hmm, ik hoop dat we die positieve effecten op de mensen onderling en op de natuur vast kunnen houden, dat we bewuster met dingen omgaan en dat we beseffen dat we wat zuiniger moeten zijn met deze wereld.
Ik hoop dat mensen nadenken over hoe we leven in deze Westerse wereld. Vooral in europa hebben we de intensieve veehouderij en dat zijn allemaal brandhaarden. Ik hoop dat mensen gaan denken ‘hee, we moeten dat toch anders gaan doen’.
Het kan nog een hele tijd duren, maar ik hoop dat we daarvan geleerd hebben.
En voor de rest dat alles op z’n pootjes terecht komt en dat de meeste mensen gezond blijven, sluit Thecla af.

Dan stappen ze weer met z’n alles op de fiets, op weg naar nog meer moois dat het Limburgs landschap ons te bieden heeft. Het was weer een leuke ontmoeting.

  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject

Carlijn en Teuntje @Maastricht | Mei corona week 11 navigeer voor slideshow

How can I help you en Kan ik u helpen? lees ik op de rode t-shirts van twee leuke meiden die rustig door de stad struinen. Wel houden ze netjes rechts in de Grote Staat, want er zijn regels opgesteld om deze Coronacrisistijddrukte zo virusvrij mogelijk te laten verlopen. Vooral nu met Pinksteren de terrassen weer gezellig open gaan.
In sommige straten is eenrichtingsverkeer ingesteld maar een deel van de mensen kijkt alleen in etalages of naar elkaar en ziet de pijlen niet staan. Maar daarom hebben we Carlijn en Teuntje die de boel weer in goede banen mogen leiden. En gelukkig mag ik dat vastleggen en willen ze hun eigen Coronaverhaal even kwijt.

Normaal gesproken zitten ze gewoon op school, maar hun horeca en hostess bijbaantje liggen plat, dus doen ze nu promotiewerk.
Ik vind dat je meer saamhorigheid krijgt, zegt Carlijn als ik vraag wat er essentieel veranderd is tijdens Corona, en dat vind ik ook wel goed want in zo’n drukke samenleving zoals nu, moeten we ook wat meer rekening met elkaar houden.
Je merkt wel dat veel mensen zich aan de regels kunnen houden maar sommige mensen hebben geen problemen met die regels en doen gewoon wat ze zelf willen alsof er niks aan de hand is, zegt Teuntje.

En voor jou persoonlijk? ben ik benieuwd.

Ik vind het goed dat er in de stad rekening is gehouden met eenrichtingsverkeer en ik ben er ook trots op dat ik mensen kan helpen naar een stukje veiligheid voor iedereen.

De meiden hebben niet echts iets nieuws over zichzelf ontdekt de afgelopen periode. Wel is het heerlijk om buiten te staan, zegt Carlijn, maar ik heb een tussenjaar en heb de rust al gekregen om te ontdekken wat ik miste, dus Corona heeft daar geen verandering in gebracht.

Wat geeft jullie hoop?

Hoop moet je altijd hebben zegt Carlijn, want zonder hoop kom je nergens, dus die had ik als het ware al, lacht ze. Maar ik hoop dat we gauw weer een beetje normaal kunnen leven. We zijn hartstikke verwend geweest en eigenlijk geldt dat voor mijn hele leven. Nu laat Corona zien dat het ook anders kan zijn. Ik hoop dat we gauw weer ons eigen dingetje kunnen doen.

En wat hoop je dat er in de maatschappij gaat veranderen? vraag ik Teuntje tot slot.
Dat we met z’n allen wat gelukkiger gaan worden met de kleine dingen, en dat meer mensen rekening met elkaar gaan houden.

Nou, dat klinkt hoopvol toch? Laten we daar met z’n allen voor gaan! Dank jullie wel meiden!

Image

Bart Frauke en Lou @ Maastricht uit Duitsland | Mei corona week 11

Een pracht paar staat in de winkelstraat een wolk van een baby de fles te geven.
We wonen sinds kort in Duitsland, zegt Bart als ik ze vraag wat er voor hun essentieel veranderd is de afgelopen tijd, en daar moeten we mondkapjes op. Dat is vervelend. En zij herkent ons niet met die dingen want ze begint meteen te huilen.

Lou is vier en een halve maand en we hebben heel weinig kraambezoek gehad. Je kunt je baby niet showen, weet je wel, lacht Frauke schouderophalend.
En we zijn lang thuis geweest. Eerst door de geboorte en toen kwam Corona. Er kwam niemand meer langs maar mondjesmaat beginnen mensen weer te komen, vult Bart aan.

Wat vonden jullie leuk om te doen?

We hebben net een nieuw huis, een grote tuin, dus er is altijd wat te doen. En boodschappen doen is echt een uitstapje geworden, zegt Frauke. Ik ben veel met haar gaan wandelen in het bos.

In Duitsland zijn de terrassen allemaal al open, zegt Bart. Daar kun je al heerlijk een biertje op het terras drinken hoor, geen probleem. Er is wel een 1,5m regel, maar in de kleine dorpjes loopt dat niet zo nauw. Je hebt er geen geldboete en zo’n kliklijn is in Duitsland echt not done, zegt Frauke. Doet een beetje aan de tweede wereldoorlog denken, wat ik wel begrijp.
Ja, het is allemaal wat losser behalve dan die mondkapjes.

Is er ook iets positief aan deze periode? wil ik graag weten.

Er is niet zoveel veranderd want ik had mijn zwangerschapsverlof, dus ik zat sowieso thuis, zegt Frauke.
Maar er zijn weinig positieve dingen aan het Corona gebeuren vindt Bart. Die angst die iedereen is aangepraat.. vindt ook Frauke, er is niet iets dat nu fantastisch werkt of zo. Als je nu mondkapjes maakt, dan ben je wel positief denk ik maar voor de rest.. helaas.

Image

Lani @ Maastricht | Mei corona week 11

Het is bijna zover! Nog maar twee dagen en dan mag de horeca zijn deuren weer openen.
Overal zie je personeel in de weer om de zaak weer gebruiksklaar te maken. Eindelijk kunnen potten en pannen, drankjes en sausjes weer in de rekken.

Lani behoort tot het keuken-team van Gauchos en sjouwt au bain-marie bakken en schaaltjes van berghok naar hun vaste plek.
Ze heeft afgelopen maanden niet gewerkt, maar vond het heerlijk om die tijd elke dag de hele dag met z’n drieën door te brengen. En ik zie mijn kleine Victor opgroeien en ontwikkelen, dat is heel speciaal.

Wat ben je gaan waarderen en is positief aan deze crisis?
Meer rust. Gaat het nu niet, nou dan gaan we volgende week naar het milieupark.
Een vrije dag hebben was bij ons altijd een gehaast. Er moest van alles en het moest vooral leuk zijn.  Alles moet meer en leuk en druk in deze maatschappij en ik denk dat dat nu voor iedereen wel een reset is geweest.

Wat heeft het nog meer gebracht?

Meer waardering voor kleine dingen. De hele dag in de tuin lekker in de zon zitten. Back to basic, de band met elkaar.
Hoewel ik het ook fijn vind om weer te gaan werken vond ik het ook een leuke tijd en dat had ook een maandje langer kunnen duren. Ik word niet gek of zo.

‘Hoop’ is dan ook niet aan de orde, omdat ik het op persoonlijk vlak niet negatief heb ervaren. Het is niet weg, het negatieve deel mag je niet tekort doen door te zeggen dat hoop alleen in het begin relevant was, want mensen hebben wel nog verdriet en wellicht dierbaren die overleden zijn, maar gelukkig is dat bij mij niet al te dichtbij gekomen.

Ik heb zelf wel Covid-19 gehad verwachten ze want dit was dusdanig heftig.. drukende pijn op de borst, moeilijk ademhalen en ik merk daar nu nog steeds van alles van.
De eerste week van Maart werd ik ziek, waarschijnlijk omdat ik op de TEFAF ben geweest. 
Ja dat vond ik heel eng. Eerst dacht ik nog ah, een griepje, gewoon thuisblijven, maar week twee was heel eng. Ik was echt bang dat die beelden op tv ook voor mij werkelijkheid zouden worden, maar de arts zei, probeer het zoveel mogelijk thuis te redden, want in het ziekenhuis wil je echt niet zijn nu.
En dan heb je een kleine rondlopen en je partner moet alles opvangen. We sliepen apart en er waren dagen dat ik mijn bed niet uit kwam. Gelukkig had kleine Victor maar twee dagen koorts.
Nee, het is echt niet iets dat alleen oudere mensen treft. Ik ben gezond, sport veel, jong en ik was er helemaal uit.
Ik vind alle maatregelen ook goed en we moeten ze ook opvolgen. Ik maak me wel een beetje zorgen nu de horeca weer open gaat, dat er weer een piek komt. Het is van belang om die laag te houden om het zorgpersoneel te ontlasten. Als je die verhalen leest, dat vind ik wel heel ingrijpend. Hoe schakel je af van zo’n dag, moet je dan doen alsof alles normaal is? Lijkt me heel moeilijk.

Deze mensen mogen ook goed verwend worden hoor. Maar hoe.. geen idee, gelukkig is dat niet aan mij.

  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject

Silke en Rick @Maastricht | mei corona week 11

Hee, daar staat een terrasje buiten zie ik.  En het ziet er hartstikke gezellig uit. 
Het is ook een beetje een verdwaald beeld zo op het verder lege vrijthof waar alleen maar opgestapelde stoelen in het zonnetje staan te wachten totdat het eindelijk maandag 1 juni is.
Maar sinds een paar weken mogen hotels hun hapjes en drankjes weer serveren en Silke en Rick doen zich tegoed aan al dat lekkers.

We komen uit de buurt van Roermond, zegt Silke. Daar hebben we een eigen cafe-restaurant en we zijn de afgelopen maanden heel druk bezig geweest omdat we volledig andersom moesten gaan denken. We zijn gaan bezorgen en afhalen en dat loopt goed. We hebben alles corona-proof gemaakt en dankzij alle hulp waren we onverwacht vroeg klaar. En toen dacht ik, weet je wat we doen? We gaan er lekker even tussenuit!
We hebben gisteren en vandaag de zaak dicht gedaan en een hotelletje gepakt. Want dat is de enige manier om nog te kunnen gaan uit eten, zegt ze. Dat wilden we nog even doen voordat we weer opengaan.

Wij als horecamensen gaan graag uiteten en dat hebben we heel erg gemist de afgelopen periode. Net als een terrasje pikken.
Ook de zaak missen we. Onze vaste gasten, de aanspraak. Het sociale aspect. We zijn normaal van 11 tot 1 uur ’s nachts open en we hebben altijd mensen om ons heen en dat is nu een stuk minder. Dat werd op een gegeven moment…. Hmm.
Nu waren we om 21u al klaar met bezorgen en zaten we op de bank. Voor ons was dat heel vreemd.

Wat leuk was in die tijd, is spelletjes doen die lege avonden. Potje risken of kaarten met personeel.

Wat mij opvalt, zegt Silke als ik vraag wat er positief is aan deze hele crisis, is dat iedereen zo gastvrij en gastgericht is. Ineens kan alles. We zijn hier de enige gasten en we mogen lekker buiten zitten en uitslapen. Het is meer maatwerk geworden.
Rick mist toch zijn vaste routine. Dinsdagavond is vaste dart-avond en dat mist hij.

En op de vraag wat geeft jullie hoop, is er een kort maar duidelijk antwoord: maandag 1 juni.
Ja, en dat mensen wat begripvoller worden, vult Silke aan. In het begin was het heel vervelend als je mensen moest uitleggen dat dingen niet kunnen of mogen. Mensen waren kortaf en nu zijn ze wat meer open en vriendelijker in hun reacties.

Het grootste wat we missen is dat we volgende week zouden gaan trouwen, maar dat komt volgend jaar wel goed. Dus dit is nu een soort pre-honeymoon, lacht Silke gebarend naar de gevulde tafel en het Vrijthof. En dat snap ik helemaal.

Silke en Rick runnen Cafe/restaurant Aan De Kirk in Horn: https://www.facebook.com/adkhorn en genieten van hun ontbijt in Le Theatre Hotel

Image

Team gauchos @ Maastricht | Mei corona week 11

Er wordt hard geklust in de donkere spelonken van het restaurant. Het internationale vloer-team zaagt en tapet en legt de zorgvuldig uitgemeten tegels zij aan zij tot een mooi geheel, want nu kan het nog. Maandag gaan ze weer open. En dan moet het klaar zijn.

Het is een soort teambuilding gebleken. Toch? Vraagt Roel die normaal de zaak runt. De rest knikt instemmend. Verder is er voor hem niks veranderd. Geen hobbies, geen werk maar hij heeft zo de voordelen uit de crisis weten te halen door het onderhoud aan te pakken en het personeel gezellig bij elkaar te brengen.

Waheed, die zich helemaal thuisvoelt in zijn koksbroek lacht hartelijk: ik krijg geen tijd meer om te slapen! Nee, ik vind het leuk om dit te doen, want thuis zitten is saai, zegt hij gemoedelijk.
En hoewel hij het als heel leuk heeft ervaren om veel tijd met zijn kinderen door te brengen in de afgelopen periode, hoopt hij toch dat het allemaal snel voorbij is. ‘Zodat we weer met z’n allen samen kunnen gaan werken.’

Giuseppe behelst de Italiaanse tak van het team. Hier is het veel minder erg dan in Italie zegt hij in het Italiaans. Met z’n allen en met gebaren proberen we er kaas van te maken. Maar voor iedereen is het een rustige periode, maken we er op uit.
Waar hij anders de afwas doet staat hij nu te zagen en dat is eigenlijk veel beter werk, zegt hij. Het is meglio dan in de cucina, lachen we met z’n allen.  Ja, zegt en gebaart hij, het is fijn om met je handen te kunnen werken.

Giuseppe heeft een klein beetje gewandeld en in huis gewerkt, poetsen en klussen en dingen repareren zegt hij, maar vooral alles rustigaan gedaan. Hij hoopt dat we weer snel lekker kunnen gaan eten, een glas wijn drinken, buiten een kopje koffie pakken, bekenden weer te ontmoeten en met anderen te praten. Een beetje van dat alles.

Garnic die maandag het restaurant weer mag managen ziet toch wel iets positiefs in deze tijd. Ik ga meer met mijn familie om. En even met mijn handen werken, even niet met mijn dagelijkse werkzaamheden bezig zijn is positief. De nadelen zijn er genoeg dus die hoeven we niet op te noemen, zegt hij.
Wat het gaat opleveren in de maatschappij? Dat mensen iets meer respect voor elkaar gaan krijgen. Kleine dingen meer gaan waarderen. Wat je nu al ziet. Maar ik denk dat het in de loop van de tijd weer net zo snel gaat verdwijnen als dat het is gekomen.
En waaruit blijkt dat respect dan? vraag ik.
Mensen kunnen nu iets voor elkaar betekenen. Als ik voorzichtig moet zijn, ben ik dat niet alleen voor mezelf, maar ook voor jou, dat is dat stukje respect. Maar mensen zijn wel de meest brutale wezens, dus dat gaat er weer snel uit hoor, zegt hij beslist.

Het valt me op hoe relaxed het tussen al die verschillende teams gaat en hoeveel plezier ze samen hebben. allemaal gaat, al dat klussen en met z’n allen plezier hebben.
Dat wordt weer hartstikke leuk als maandag de deuren open gaan.

Mensen, jullie zijn weer van harte welkom op het vrijthof!

  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject

Youri en Stefanie @ Meerssen | mei corona week 11

Met haar laptopje en telefoon zit Stefanie gezellig aan een tafeltje op een verder leeg terras te werken.
Stoelen staan opgestapeld in afwachting van de grote dag waarop ‘de horeca’ weer open mag.

Het was dan ook de grootste verandering in haar leven de afgelopen tijd dat de zaak van haar vriend moest sluiten en dat ze samen iets anders moesten gaan bedenken.
We hebben bezorgen en afhalen opgezet. Het maakt de omzet die je verliest niet goed, zegt ze, maar het helpt wel iets om de vaste lasten te kunnen dragen.
Het heeft veel stress opgeleverd, maar ook wel hele leuke reacties van mensen die kwamen bestellen. Mensen die erover dachten om hun keuken te verkopen en elke dag te komen bestellen bij ons, dat is leuk om te horen.
Veel wakker gelegen ook, maar we hebben het wel goed opgepakt. 

Ik werk zelf fulltime en na mijn werk kwam ik hier naartoe om als bezorger te functioneren dus ik had tijdelijk twee banen, lacht ze. Dus ja, het leven was ineens veel drukker dan normaal. Terwijl het voor heel veel mensen juist stilstaat.

We wisten niet wat we konden verwachten maar elke dag deden we een ander gerecht en de ene keer was het te doen en de andere keer was het weer heel druk. Maar het was wel heel leuk en het heeft veel nieuwe gasten opgeleverd die hier nog nooit eerder waren geweest.
We hopen dat die gasten ook komen zodra we weer open mogen.

Eigenlijk heeft het de naam van de zaak echt goed gedaan. Dat is het grote voordeel ervan, want Youri zijn zaak bestaat pas een jaar. En misschien heeft het wel meer gasten gebracht dan als hij gewoon open was geweest.

Wat heb je over jezelf ontdekt?

Nou, Youri kon zich heel snel aanpassen aan de situatie en hij kon snel creatief nadenken over hoe iets positiefs uit de situatie te halen. Dat vond ik mooi om te zien.

En bij jezelf?

Ook het aanpassingsvermogen, om naast mijn baan hier te helpen met bezorgen en posts te maken voor social media. Daar heb ik veel van geleerd. En ik vind het leuk om te doen. Het creatieve meedenken. We hebben het met z’n allen samen gedaan.

Hoop geeft me dat we zoveel nieuwe mensen hebben bereikt in de afgelopen weken. En we hopen dat als mensen de markt op lopen dat ze denken, bij Preuf moet ik zijn, want dat was fantastisch vorige keer.

Ik vind het geweldig en een hartstikke leuk verhaal. En ben je nu benieuwd over wie we het hebben, neem dan hier een kijkje: https://preufmeerssen.nl

Image
Bauke en Michelle trouwen in Coronatijd @Maastricht
 
Daar is Bauke! We haasten ons naar buiten, want daar staat een prachtige bruidegom met zijn kersverse mooie bruid op het terras van het restaurant waar hij werkt. Daar willen we natuurlijk bij zijn.
Bauke, jullie moeten op de foto met je collega's, dat is leuk! roep ik enthousiast naar mijn telefoon grijpend.
En op 1,5 meter van zijn team poseert hij met zijn grote liefde.
Het moest allemaal wat beperkt en met passen en meten in het gemeentehuis en met een live stream voor wie er niet bij kon zijn, maar straks kunnen ze thuis steeds om de beurt 3 gasten tegelijkertijd in de tuin ontvangen. Op afstand natuurlijk.
Dat wordt gezellig veel champagne toosten en taart eten, lachen we. Maar ze gaan eerst even een hamburger halen, want Michelle heeft inmiddels honger gekregen.
 
Bauke pakt zijn rugzakje op en daar gaan ze, relaxed wandelend over het vrijthof.
Heel veel geluk samen mooi koppel! Van je collega's en van mij!🍀💞🎸🎉🍔
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject.jpg

Roos en Guy @ Meerssen | Mei corona week 11

Roos en Guy hebben vakantie. Maar dat duurt niet meer lang, want volgende week gaan de terrassen open en dan moet er bijverdiend worden.
Guy is geslaagd zonder examen te doen en dat was helemaal prima, zegt hij.
Roos hoeft sinds Corona ook niet meer naar school en zo zonder dagelijkse structuur leven vindt ze eigenlijk wel lekker, zegt ze lachend.

Wat is er positief aan deze Coronaperiode en wat hoop je daarvan mee te nemen? wil ik weten.

Relaxen, zegt Roos met een twinkel in haar ogen. Je hoeft even niks meer, vooral voor school niet.
En Guy vindt het eigenlijk wel heel gezellig om als familie de hele tijd bij elkaar te zijn.

Eigenlijk is er voor deze neef en nicht niet zoveel verandert sinds Corona de wereld bezighoudt. Dat het relaxed is om niks voor school te hoeven doen wist Roos eigenlijk wel.
En omdat er niet zoveel veranderd is, is er natuurlijk ook niks dat hoop geeft, want dat is gewoon niet aan de orde.

Heerlijk toch, die jonge lui!

  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject

Patrick @ Maastricht | corona week 8

Heerlijke biologische producten liggen beschermd achter een muur van plastic. Een pijl geeft aan waar een opening gemaakt is, want daar krijg je je brood en reken je af.
Tot nu toe heb ik nog nergens iemand zo zorgvuldig met zijn waar en zijn gezondheid zien omgaan en ik vind het ronduit fascinerend.

Wat essentieel anders is, is dat ik niet meer op een normale manier een praatje met mensen kan maken. Gewoon face to face en op korte afstand.
Daarnaast heb ik veel meer werk in de opbouw en de bescherming van mijn producten. En eigenlijk kun je jezelf ook wel afvragen of het allemaal wel nodig is.

Ik hoop dat we teruggaan naar een samenleving van eenverdieners. Omdat mensen er nu achter komen dat een gezinsleven heel belangrijk is.
En ik hoop dat we tot inzicht komen dat we wat meer lokaal moeten produceren en eten en niet alles over de hele wereld moeten binnenhalen.

Image

Jamie @ Maastricht | corona week 8

Jamie staat achter een groot plexiglazen gevaarte schoenen in te pakken. Er mogen maar een paar mensen tegelijkertijd de winkel in want we moeten 1,5m afstand houden.

Het contact met de klanten is echt anders zegt ze.  Normaal sta je klaar om te helpen met opmeten. Zeker bij kinderen en oudere mensen moet je helpen met passen, maar dat mogen we niet meer doen.
Binnenkort krijgen we wel van die schermen waar mensen hun voet onder kunnen schuiven. Dus dat stukje contact komt wel terug. 

Toen we weer open mochten zijn we begonnen met 100% zelfbediening maar we merken dat veel mensen toch een praatje willen maken dus willen we proberen dat weer een beetje los te laten.

Met vrienden mis ik het contact ook. Een paar vrienden ben ik blijven zien, want ik woon alleen en dat is vrij pittig dus het is fijn om die sociale contacten te blijven behouden.

Je ziet nu wel hoeveel mensen er voor je klaarstaan. En andersom. Er is ook meer saamhorigheid. Bij mijn collega’s onderling is dat ook zo. We hebben een groepsapp waarin we toch contact hebben gehouden toen we twee weken dicht waren. We misten elkaar. Even een knuffel geven en vragen hoe gaat het met je, dat misten we.
Hopelijk houden we die interesse toch vast na Corona. Niet dat die 1,5m straks zo’n gewenning wordt dat we dat gaan verliezen.

Wat ik hoop? dat de oude samenleving weer terugkomt, want zoals het nu is, dat kan ik niet zo voortzetten.

En daar zal ze niet de enige in zijn, heb ik zo’n vermoeden. Nog even volhouden maar.

Image
 

Melissa Debbie en Georgie @ Meerssen | Mei corona week 9

Gauw, zegt Melissa vanachter haar masker, we hebben 1 minuut want we hebben een strak schema gemaakt. Zometeen komen weer drie klanten tegelijk en daarna worden er weer drie geknipt. Iedereen moet zijn handen desinfecteren en krijgt een mondkapje op.
En inderdaad, naast de ingang is alles met zorg klaargezet.

We moeten nog zien hoe het gaat, want het is pas dag één. Maar ik heb nog niet het positieve van deze Coronatijd ondervonden, zegt ze als ik er naar vraag. Misschien dat ik wel meer tijd voor mezelf heb genomen in plaatst van steeds overal naar toe te rennen. Maar als ondernemer zie ik niet echt iets positiefs als ik eerlijk ben.

Is er dan iets dat je hoop geeft? Ook niet echt iets, lacht ze. Ik denk niet dat het wordt zoals vroeger en over 10 jaar is er misschien weer iets anders maar ik ben een heel aanhankelijk persoon en ik mis dat echte contact met ouders, zus, kinderen, mensen om me heen die ik lief heb.
Dus echt iets van hoop… ze kijkt bedenkelijk. Ik hoop dat het allemaal beter zal gaan maar je kunt het lastig zeggen op dag één. Als ondernemer kijk je toch anders tegen de situatie aan. 

Leuk vond ik dat we goed weer hebben gehad, dus je gaat lekker lopen, wandelen of fietsen, lekker naar buiten. Dat vond ik voorheen ook leuk, dus er is niet echt iets veranderd. We zijn nu elk weekend thuis, we hebben niet steeds iets te doen terwijl we heel sociale mensen zijn met een groot sociaal netwerk. We zijn geen thuis zitters. Maar daar heb ik toch geen moeite mee gehad. Maar voor mijn werk wel, dus dat is heel tegenstrijdig.

Ik hoop dat het snel voorbij gaat maar ik denk eerder dat er wel weer een golf zal komen. Uiteindelijk raakt het iedereen, besluit ze.

Bij de ingang zet een klant een mondkapje op. Tijd om aan het werk te gaan.

Melissa, Debbie en Georgie kun je vinden at M’s.

  • daphnedumoulin_coronaproject

Marlene en Feline @ Maastricht | corona week 8

Marlene en Feline delen een studentenhuis en stappen voor het eerst met hun zelfgemaakte mondkapjes naar buiten. Alsof het zo moest zijn want op hetzelfde moment loop ik langs.

Marlene, gaat normaal gesproken naar events en is altijd in de weer om van alles te gaan doen. En nu was ze ineens thuis. Stiekem was het wel een opluchting, zegt ze, want nu kan ik ineens zelf beslissen of ik alleen wil zijn, wie ik wil ontmoeten wat ik wil gaan doen.

Aan het begin van de Coronaperiode is ze 5 weken naar huis in Duitsland gegaan en dat was de langste tijd dat ze achter elkaar thuis was in 3 jaar tijd. Het was ontspannen en super fijn om tijd door te brengen met haar familie. I want do keep on going home more often even after Corona is over. Zegt ze.

Wat heb je over jezelf geleerd? 

Daar hoeft ze niet lang over na te denken: I can choose myself who I really want to spent time with and that is a good thing.
Ze heeft hier gelukkig wel huisgenoten, want helemaal alleen zijn is niet goed. En we koken gezellig samen, zegt ze.

Image

Mehmet @ Maastricht | Mei corona week 8

Daar moet je je mondkapje gaan halen zegt een dame als ik Marlene en Feline sta te fotograferen met hun eigengemaakte exemplaren. Hij maakt ze zelf en ze zijn heel leuk.
Nou, daar moet ik meer van weten natuurlijk.

En inderdaad zie ik een jongeman in een klein winkeltje achter de naaimachine in de weer met mooie stoffen, filters en lintjes.

Ik werk momenteel harder dan normaal zegt hij, want we zijn al sinds het begin bezig met het maken van fashion mondkapjes. Dat is positief, maar het gezelschap is helemaal weg en je merkt dat er minder mensen op straat zijn, je moet uitkijken met de grapjes die je maakt.

Het is een aparte tijd die we niet eerder hebben meegemaakt.
Bruiloften gaan niet door, zakenmannen en ambtenaren werken vanuit huis, juristen ook, dus ik kan net zo goed pyjama’s gaan verkopen ipv pakken. Wel hebben we pakken voor begrafenissen  van mensen die overleden zijn door Corona, maar het hele gebeuren is weg. Als evenementen tot september worden afgelast dan kunnen we heel 2020 schrappen. Maar nu gaan de mondkapjes goed.

Wat geeft je hoop? 

We moeten gewoon doorleven. Gelukkig is de grootste eigenschap van de mens dat we kunnen vergeten. En ik hoop dat we gaan vergeten wat we in 2020 hebben meegemaakt, maar het komt allemaal goed. We hebben geen andere keus. Ik kan wel blijven klagen, maar dit is niet het enige virus in de wereld. De Spaanse griep trof 200 miljoen mensen en als je ziet hoeveel mensen er alleen al door een val in een jaar overlijden.. Dit is erg, maar we moeten er doorheen.

Wat heb je over jezelf ontdekt sinds Corona? wil ik nog weten.

Ik heb van mezelf geleerd dat ik heel wat geduld heb.

En dat is een pracht eigenschap.

Image

Manon @ Maastricht | Mei corona week 8

Aan de rand van de markt staan kramen in een carrévorm opgesteld. Allemaal heerlijke waren om te eten, maar ik mis toch ook mijn stoffen. Die komen er gauw aan, vertelt de dame in de kaaskraam die zo’n gezellige uitstraling heeft dat ik er wel langs móet gaan.

Manon heet ze en ze staat sinds Corona op een andere plek.
Waar ze vroeger verstopt zat tussen de kleding, is ze nu goed zichtbaar voor iedereen. En dat is fijn voor mij, want nu heb ik super veel nieuwe klanten erbij, zegt ze met een lach.
Sinds Corona is het eigenlijk gewoon drukker geworden. Ik mis nu één markt maar eigenlijk bevalt het me wel goed zo.

Ik ben benieuwd of Manon iets over zichzelf heeft ontdekt, deze afgelopen tijd.
En daarop is het antwoord nee, want alles is hetzelfde gebleven.

Maar wat wel fijn is, zegt ze, ik stond vroeger ook een halve dag in Lanaken, maar we kunnen België niet meer in, dus nu sta ik de hele dag op Malberg en dat is veel beter. Nu kan ik lekker uitslapen en hoef ik niet twee keer op een dag op te bouwen en af te breken. Dus dat gaan we erin houden.
EN ik merk dat ze hier in Maastricht elkaar alles gunnen. Mensen komen naar de markt en gaan dan alle kramen af en kopen overal een beetje. Dat vind ik echt super.

Wat geeft je hoop? wil ik nog weten.

Positief blijven en niet zo negatief in die coronatijd staan. Positiviteit brengt je ergens.

Image

Emilio @ Meerssen | April corona week 7

Een schitterend nieuwe etalage prijkt in de winkelstraat van Meerssen. Houten malletjes van schoenen sieren de muur, rollen leer liggen mooi opgestapeld. Riemen en tassen zijn met liefde uitgestald en achterdoor zit een man met lederen schort voorgebonden aan een werkbank iets te maken. Emilio is zijn naam. En ik ben van harte welkom als hij vertelt over zijn Coronatijd.

Ik heb twee kleinkinderen van 1 jaar oud in België, dus we zien elkaar niet. Je komt de grens niet over en áls je de grens over komt, kun je je kinderen niet aanraken. Het is allemaal heel afstandelijk. Dat is heel bizar.

Zakelijk stort alles in mekaar, er is geen aanloop meer, je moet het doen met wat de regering je geeft en toch voel ik me er heel rustig bij. Het is wat het is.
En eigenlijk voel ik dit ook als een van mijn meest creatieve periodes. Ik kan me in alle rust overgeven aan mijn creativiteit. Ideeen waar ik al jaren mee rondloop ga ik uitwerken. Mijn mooiste creaties komen nu, zegt hij.

Het was spannend want ik verhuisde ook nog eens van pand. Ik dacht, dit is een goede stap, ik ga vooruit, straks kan ik mijn boterham beter verdienen, ik kom op een betere plek en dan komt ineens Corona en kun je een pistool afschieten in de straten en je raakt niemand.
Mensen geven geen geld meer uit, maar je moet toch door met je verhuizing. Dus het is heel dubbel.


  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject

Jimmy@ Meerssen | April corona week 6

Sinds een paar weken wordt elk boodschappenwagentje dat de supermarkt verlaat gedesinfecteerd.

Jimmy staat bij de ingang en neemt karretjes in beslag van mensen die inkopen hebben gedaan. Hij maakt ze virusvrij voordat iemand anders ermee naar binnen mag. Het aantal karretjes is precies afgeteld en niemand gaat zonder er een mee te nemen naar binnen. Daar let hij op.

Ik vraag wat er voor hem veranderd is sinds Corona ons leven bestiert.

Ik werk nu veel meer omdat school een beetje is weggevallen, zegt hij. Ik heb nu maar een paar dagen in de week les en dat is online en ik vind het lastig om me te concentreren. Voordeel is dat ik wat extra’s kan verdienen.

En wat is positief aan deze tijd en hoop je dat zo blijft als het allemaal voorbij is? wil ik graag weten.

Mensen hebben wat meer respect voor elkaar. Nu wachten mensen gewoon even als iemand voorbij wil. Ik hoop dat dat zo blijft, dat we elkaar wat ruimte geven en zo. Maar verder denk ik niet echt dat er iets positief is veranderd.

Zijn er dingen die je over jezelf hebt geleerd of ontdekt?

Dat ik slecht ben in dingen doen als het niet echt verplicht is. Thuis studeren bijvoorbeeld. De toetsen zijn uitgesteld en dan kan ik me er toch niet toe zetten om even te gaan studeren hoewel dat wel handig zou zijn.

Ik hoop dat het snel voorbij is, zegt hij vol overtuiging. Ik zal een stuk meer op stap gaan, lekker uit eten. Het gaat een hoop geld kosten als het weer voorbij is lacht hij. Maar positief is dat ik er nu een beetje voor heb kunnen sparen.

  • daphnedumoulin_coronaproject
  • daphnedumoulin_coronaproject
 

José @ Meerssen | April corona week 6

Ik sta in de rij voor de apotheek. Voor de ingang staat een overdekte stellage met stoeltjes opgesteld. Mensen staan geduldig in het zonnetje te wachten.

Als ik aan de beurt ben zie ik een indrukwekkend geheel van plastic en plexiglas dat mij van de assistente scheidt. Zo zijn we veilig voor elkaar; ik sta in het halletje en zet geen stap in de ruimte waar pilletjes en smeerseltjes bewaard en gemaakt worden. Er wordt niks aan het virustoeval overgelaten.

José staat ver weg achter de balie recepten op te zoeken. Even later schuift ze doosjes en pilletjes door de plastic muur via een lade zoals ik die nog van de oude NS loketten ken.

Ik vraag haar wat ze dankzij alles in deze Coronatijd meer is gaan waarderen. 

Ik merk dat het prettig is om in dit beroep toch meer contact met de mensen te kunnen hebben. Nu is dat toch moeilijker zegt ze vanachter het ruitje dat ons scheidt. Het is moeilijk om iets uit te leggen, het contact is minder. En het contact dat we voorheen hadden ben ik daardoor wel meer gaan waarderen.

En zijn er dingen veranderd die wél positief zijn die je graag zou willen meenemen als het straks voorbij is? Daar moet ze even goed over nadenken. Nee, zegt ze dan toch met overtuiging. Eigenlijk niet. Ik ben blij als het voorbij is en weer is zoals voorheen.

En dan moet ik haar laten gaan. Er staat een meneer geduldig achter me te wachten. Alle tijd hoor, zegt hij. Fijn vind ik dat aan deze tijd.

  • daphnedumoulin_coronaproject_maria
  • daphnedumoulin_coronaproject_maria
  • daphnedumoulin_coronaproject_maria
  • daphnedumoulin_coronaproject_maria

Maria @ Meerssen | April corona week 5

Maria is kunstenaar, duizendpoot en echt een voorbeeld van hoe ik ouder zou willen worden. Pittig, vol plezier en sjiet aon de luij!

Daphne, waar zal ik eens heen fietsen? vraagt ze.
Gewoon je gevoel achterna, zeg ik, dan kom je de verrassendste dingen tegen.
Ja dat klopt. Misschien ga ik wel de hei op.
Weet je, de mensen krijgen weer oog voor de natuur, zegt ze. Ze worden er zich weer bewust van dat ze vogels horen, en ze hebben weer rust om dingen te doen.
Kijk, zegt ze, die gaan nu picknicken. Haar kleinkind loopt langs, geen knuffel maar een enthousiaste ‘hoi sjat!!’ galmt door de straten.

Vind je het niet geweldig?! Roept ze even later uit, dat is een Fatboy van Harley Davidson, die hebben geen sissy-bar, daar zit een man alleen op. Als ze er met z’n tweeën op zitten hebben ze er een sissybar op laten zetten voor hun sissy. Voor wat je onderweg hebt opgepikt! We gieren het uit. Maar dat mag nu niet meer, we moeten wachten tot het virusje genokt is.

 Ik ben geen rustig mens, dat heb je nu eenmaal als je creatief bent, maar ik heb nu redelijke rust gekregen. Als ik de bodem van het flesje wijn zie, dan krijg ik iets gezapigs over me en dan slaap ik ook als een blok. Lacht ze ondeugend. Ik denk niet dat ik de enige ben! Dus dat mag je gerust zeggen! En ik heb mijn eigen wijn betaald dus waar bemoeien ze zich mee?! We lachen hard. Dus!

Nee, de omgéving heeft rust gegeven, zegt ze. Als je weet dat hier ’s morgens om vijf, zes uur de eerste vliegtuigen beginnen te ronken… dat horen we nu niet meer. Je moet eens naar de lucht kijken, alles is helder, ik kuch ook minder. Je ziet ook zo’n heftig blauw dat heb ik nooit eerder zo gezien. En als je bedenkt dat ze in India de Himalaya weer kunnen zien! Vind je dat niet schokkend?! Dat doen wij!!
En moet je kijken wat we in de rivieren en rioleringen vinden, dat doen wij! Dat is toch niet normaal!

Ik hoop dat de mensen dit ervaren als een vette waarschuwing. Stapje terug moeten we doen en dan hebben we zat op genoeg.

daphnedumoulin_coronaproject_frank

Frank @ Meerssen | april corona week 4

Het ruikt heerlijk als ik langsloop. Frank staat op het leeggeruimde terras van zijn anders gezellig volle Gasterij lekker in het zonnetje. Zijn inmiddels bekende groene bbq-ei rookt en het vlees ligt klaar om gegaard te worden. Morgen sta ik hier weer, zegt hij vrolijk.

Er komt een berichtje binnen. Ah een bestelling! Frank klinkt even relaxed als anders.
We hebben binnen geschilderd en wat opgeknapt en ik geniet van de zon en van de kinderen, want daar heb ik nu wat meer tijd voor, dus wat nu plezier brengt is Quality time.
Ook al verliezen we een beetje geld, we moeten toch het positieve ervan inzien en zorgen dat we tijd hebben voor onszelf en tijd voor de medemens.
Meer stilstaan bij wat je hebt en niet bij wat je nog wílt hebben. Dat.

Ik hoop dat het weer wordt zoals het was. Hoewel, twijfelt hij, misschien moet ik zelf wat meer rust inbouwen, maar dat is moeilijk, dat zit in de aard van het beestje, maar dat gaan we wel proberen! Als we maar blijven terugdenken aan deze periode en wat we nu hebben moet dat wel lukken.

Wat hoop geeft? Dat het toch altijd wel weer goed komt. En ook al komt het niet allemaal goed, dan is het ook goed. Hij lacht. Ja toch?!
Zijn kinderen luisteren op de achtergrond nieuwsgierig mee naar wat pa allemaal te vertellen heeft.

Dan wil ik nog weten wat hij anderen nog zou willen meegeven. 

Dat we niet altijd moeten klagen maar ook eens moeten dragen.
Zijn meiden liggen dubbel. Dat zegt hij vast vaker, lach ik. Ja, hij heeft altijd een soepelere versie, lachen ze. En met plezier en zijn vork op het ritme meebewegend zegt hij lachend: niet klagen maar dragen!

Lachend en met een grote zwaai nemen we afscheid, óp naar wat er nog meer te beleven is in het dorp.

http://www.gasterijgoesting.nl

  • DAPHNEDUMOULIN_CORONAPROJECT_ASTRID1
  • DAPHNEDUMOULIN_CORONAPROJECT_ASTRID2
  • DAPHNEDUMOULIN_CORONAPROJECT_ASTRID3

Astrid, Leah en Adam @ Meerssen | april corona week 4

In de verte, aan de vijver in het hoge gras en tussen de bloemen zie ik een meisje een paardenbloem wegblazen. Ze heeft een ketting van madeliefjes om haar hoofd. Haar broertje plukt de gele bloemen ertussenuit zodat zijn moeder er een mooie ketting van kan maken. Daar moet ik natuurlijk op af!

We gaan vooral veel naar buiten, zegt Astrid als ik vraag wat ze leuk vindt om te doen in deze coronatijd. En het is leuk dat we als gezin hechter zijn. Ondertussen plukt ze een bloem. Normaal heb je allemaal sociale verplichtingen en zit je hele week vol en nu merk je echt dat je op elkaar aangewezen bent.
Je wordt hechter als gezin en we gaan meer terug naar de basics, dat vind ik erg waardevol aan deze tijd.
En thuis schilderen en tekenen we veel en we gaan een beetje op ontdekking in eigen omgeving.

Wat hoop je mee te nemen als dit allemaal voorbij is? vraag ik.

Genieten van die kleine dingetjes samen: heel even 5 min van huis naar het park gaan en een bak ijs kopen en dat samen opeten. Zoiets. Dat is super makkelijk en simpel en het is heel waardevol. Dat moeten we meer doen, daar sta je er normaal niet bij stil en daar krijgen je nu eigenlijk gedwongen de kans voor.

Wat zou je mensen willen meegeven?

Waardeer wat je hebt, het kan heel snel anders zijn. Ik werk zelf in het ziekenhuis, en het is echt dramatisch wat je daar ziet en dan denk ik, ja.. dat realiseren mensen zich niet of zo.
Voor mensen is het dan een soort vakantie, maar dat is het eigenlijk echt niet. Er zijn echt mensen die voor hun leven aan het vechten zijn. Misschien goed om daar eens bij stil te staan en te kijken naar wat je allemaal hebt en hoe waardevol dat is.

Ik hoop dat ik het geluk mag hebben om nog lang van mijn gezin te genieten. Dat is eigenlijk alles. Dan zou ik een heel blij mens zijn.

Image

Arthur @ Meerssen | april corona week  3

Waar kun je in deze tijd van genieten?

Het onafhankelijk zijn van anderen. Dat ik gewoon kan waarderen wie ik ben, wat ik kan, wat ik doe en waar ik trots op ben. Dat wil ik updaten.
De structuur van school valt weg en die moet je nu zelf oppakken. Ik mediteer nu en ik probeer me mentaal wat sterker te maken.
Eerst had ik daar niet veel tijd voor. Maar door de crisis is het meteen een mooie uitdaging geworden, dus dat is het goede eraan.
Deze periode gaat me misschien wel wat makkelijker af dan anderen want ik ben het wel gewend om dingen alleen te doen. Ik heb niet zoveel mensen om me heen nodig.

Wat hoop je voor de toekomst?

Dat ik heb geleerd van de dingen die ik nu thuis heb kunnen doen zodat ik die kan gebruiken op het moment dat deze crisis voorbij is.

Ik ben altijd wat introvert geweest en ik probeer nu te werken aan dat extraverte.

Iedereen wil straks weer socializen en naar buiten. Dus dit is het perfecte moment om daarin te groeien. Het is namelijk niet mijn sterkste kant en ook al lukt het me nu niet dat in de praktijk te brengen, ik kan daar nu wel al iets over leren.
Social dynamics vind ik bijvoorbeeld erg interessant. Hoe mensen in elkaar zitten, skills leren. Die skills straks toepassen lijkt me hartstikke leuk.
Bezig zijn met de beste versie van jezelf te zijn.

Het is een onderwerp waar niet veel over gepraat wordt, weet je, zegt hij bescheiden.
En toch valt dat best nog wel mee merk ik. Arthur is daar echt niet de enige in. Zoveel jongen mensen die ik spreek zitten met precies dezelfde uitdaging.

Wat zou het mooi zijn als deze Coronatijd dat onder de aandacht zou kunnen brengen zodat we dat met z’n allen kunnen aanpakken. Wat mij betreft is dit namelijk misschien wel het allerbelangrijkste topic van deze tijd. We gaan het allemaal zien!

#corona #crisis #hope #connection #lockdown #quarantine #photography #portrait #SoulStory #happy #basketball #sports #Meerssen #socializing

  • daphnedumoulin_coronaproject_merel
  • daphnedumoulin_coronaproject_merel

Merel @ Meerssen | april corona week 4

De markt is vrijwel leeg. Waar anders auto’s geparkeerd staan ligt nu een jonge vrouw op een terraskussen een workout te doen.
Ik doe dit twee keer per dag maar probeer wel steeds iets anders te doen. En drie keer per week doe ik een zwaardere die minstens drie kwartier duurt.
Ik voetbal in Amerika, maar ik ben terug moeten komen vanwege Corona. Dat was om 5 uur opstaan, om 6 uur sporten, en in de middag nog even trainen met de bal, dus ik ben gewend om veel te sporten.

Merel speelt Division Two, het op een na hoogste niveau van Amerika. Ik ben gevraagd, zegt ze. Ik moest een highlights video maken en coaches sturen dan een email en zo ben ik in Missouri terecht gekomen. Maar nu ben ik dus hier helaas.
Daar blijven was onmogelijk, op de campus, met twee op een kamer. De campus is nu ook gesloten.

Ik heb het er enorm naar mijn zin. Maar als ik mijn study in Amerika afrond, dan geldt mijn diploma hier niet. Ik wil graag fysiotherapeut worden. Dus ik wil toch wel hier studeren. 

Wat vind je leuk om te doen, in deze Coronatijd? wil ik weten.

Sporten vind ik leuk en ik werk graag in de supermarkt. Mensen klagen wel dat dingen op zijn, maar we proberen toch goed bij te vullen zodat degenen die het nodig hebben kunnen eten, we doen het niet voor degenen die aan het hamsteren zijn, zegt ze ogenrollend.

En ik heb nu meer tijd met pappa. Dat is heel fijn en het gewoon thuis zijn ben ik meer gaan waarderen.

Wat zou je anderen willen meegeven?

Blijf fit en ga niet met een zak chips op de bank zitten want een goede gezondheid en fit zijn is belangrijk. Mocht je ziek worden, dan kom je er sneller bovenop. Dat is wat ik geloof.

  • daphnedumoulin corona hoop project
  • daphnedumoulin corona hoop project

Rogér @ Meerssen | april corona week 4

Geruisloos snelt een postbode de berg op. In zo’n karretje dat ik nu al een paar keer heb zien rondrijden. Het lijkt een soort scootmobiel vol hoopvolle brieven maar het heeft vast ook iets minder goed nieuws verstopt, want het is Corona-tijd.

Toch is er voor Rogér niet veel veranderd zegt hij gemoedelijk. Ik kan gewoon mijn werk doen, mijn vrouw werkt nu wel thuis, dat vindt ze minder leuk, maar ik zie mijn kinderen en kleinkinderen en dat vind ik het allerleukst, wél op afstand maar op stap gaan deed ik toch al niet.
Lekker gaan uiteten is dan wel weer een gemis, maar als dat het ergste is..
’s Avonds zitten we gezellig op de bank, filmpje pakken en dan zijn we moe.

Voetballen mis ik wel zegt hij een beetje beschaamd, erg he?.. We moeten er het beste van maken, je kunt er niks aan doen.
Ik hoop dat het zo snel mogelijk voorbij is want het heeft enorm veel impact, ondanks dat er voor mij veel hetzelfde is gebleven. We hebben een paar familieleden die tot een risicogroep behoren, ik heb reuma, dus ik moet ook voorzichtig zijn, maar ik sta positief in het leven. 

En het is prachtig weer! Roept hij enthousiast om zich heen kijkend.
Gezond blijven, dat is het allerbelangrijkste. En zo is het.

daphnedumoulin_coronaproject_frank

Noel @ Waterval | april corona week 3

Man met hond. Zich amuserend met een balletje in het veld, niet ver van mijn huis vandaan. Bear zie ik op het tuig staan. Hij is op cursus geweest met zijn baas en rent enthousiast door het tunneltje van de geul om het balletje aan de andere kant op te vangen.

Ik vind het heerlijk om buiten te zijn, zegt Noel en niet de hele dag voor mijn beeldscherm te hoeven zitten want ik werk al 4 weken thuis... beetje socializen, mensen weer zien al is het op afstand.

Wat positief heeft uitgepakt? Meer conference call doen. Er zit ineens een mens achter die stem die normaal geen gezicht heeft. Dat is echt een meerwaarde.

Denkt u dat dingen gaan veranderen?

Ja alles gaat veranderen, ik denk bv dat we met minder man op kantoor gaan zitten.
En ik hoop dat de mentaliteit gaat veranderen, dat we wat meer respect krijgen voor elk beroep, dat er een economisch herstel komt, dat we meer lokaal dingen gaan aanschaffen en dat we denken aan onze medemensen of dorpsgenoten.
In het algemeen hoop ik dat mensen dingen anders gaan benaderen en minder snel geïrriteerd raken. Mensen stappen naar voren als ze kwaad zijn, dat zie je met sport, dat zie je op tv.

Als we dan eerst even 10 tellen nadenken en 10 seconde afstand houden en de ander in zijn waarde laten, kunnen we beter met elkaar samenwerken en daardoor ook meer resultaat behalen. Dan levert dat toch iets op ondanks alle negativiteit.

Meningsverschillen oplossen door 10 seconden afstand te houden in de anderhalve meter samenleving. Wat ontzettend mooi gezegd. Laten we die meenemen de toekomst in. Prachtig!

Image

Michel @ Meerssen | corona week 3

Michel deelt genummerde plankjes uit aan al die verwoede klussers die naar binnen willen. Want het is druk zo aan het einde van de dag. Tussendoor veegt hij ook de karretjes Corona-vrij en dan wil ik ook nog van hem weten wat er voor hem veranderd is in deze crisistijd.

Ik kan mijn vrienden niet meer zien, zegt hij. De meesten studeren ook, dus ik kan die niet gaan bezoeken. Lijkt me ook onverstandig want ik woon nog steeds bij mijn ouders thuis en die wil ik niet ziek maken.
En voor de rest volg ik nu een cursus via de computer, normaal gesproken deed ik die in Den Haag.

Deze tijd heeft eigenlijk vrij weinig negatieve effecten voor me gehad zegt hij ondertussen wat plankjes desinfecterende. Ook niet positief hoor, maar mijn leven stort niet in.
Ik vind het niet zo erg. Het is pas erg als er echt iemand dood gaat of gewond raakt die ik ken. Voor mij dan, zegt hij een beetje beschaamd, een hand op zijn hart leggend. Ik heb natuurlijk wel medeleven met die ander, maar het blijft gelukkig ver weg.

Wat wil je meenemen straks als het allemaal voorbij is?

Nou, zegt hij, ik merk dat er steeds meer kinderen in mijn buurt buitenspelen dus in dat opzicht is het wel goed. Dan laten ze de playstation achterwege.
Ja dat is inderdaad waar. Mooi als we dat kunnen meenemen straks!

Daniel, Sanne, Isabo, Joshua, DeeJee, en Misty @ Waterval | corona week 3

Twee grote handdoeken gedrapeerd in het heuvelachtige Limburgse weidegras. Een bbq brand gezellig de worstjes gaar, een hond spettert in de Watervalderbeek en Sanne en Daniel genieten zichtbaar van hun rondspringende kroost. De achterklep van de auto is geopend. Opgestapeld kinderspeelgoed. Het is goed toeven zie ik als ik langsloop.

Wat maakt jullie nu blij, in deze coronacrisis? vraag ik.

Dit, zegt Daniel en hij wijst om zich heen. We hebben geen tuin vandaar dat we buiten opzoeken. Het komt door het goede weer. Hier is het lekker makkelijk bij het water. Zijn de kinderen ook stil. Normaal gingen we met z’n allen naar de winkel. Het is heel anders allemaal, je kunt nu niemand opzoeken en er is weinig contact. De kinderen bellen wat met vriendinnen en vrienden. 

En wat hoop je voor de toekomst? 

Dat het snel voorbij is, zegt Sanne. Dat iedereen zijn opa, oma, broer, zus, familie weer kan opzoeken. Dat verjaardagen gevierd kunnen worden met iedereen erbij en dat de scholen dan weer open zijn. 
Eindelijk! roept Joshua enthousiast, want school was beter want nu kun je niet zo snel opschieten met leren, legt hij uit. Ja dat kan wel, roept Isabo vanuit het water, maar nu mag je zelf weten wanneer je opstaat en op school moet je er om half negen zijn anders krijg je straf. Ja, dat is zo.

Wat geeft je hoop? Wil ik nog weten voor ik verder loop.
Goed weer, zegt Daniel relaxed, zwaaiend met de vleestang. En als de kinderen het ondanks alles toch naar hun zin hebben. Hij draait gauw de worstjes om. 
Mijn gezin gewoon, zegt hij nog schouderophalend. Ik laat me niet gek maken door dat alles. Je doet er toch niks aan.

En zo laat ik de familie achter. Het is tijd om verder te gaan.

#corona #crisis #hoop #connection #limburg #quarantine #photography #picknick #SoulStory #happy #Meerssen #socializing #contact #Waterval

je eigen foto downloaden

Lieve mensen, je kunt met je rechter muisknop je eigen foto downloaden. Je kunt dit het beste op je computer doen. Op een tablet houd je je vinger langer vast op een foto en kies je 'bewaar'.

Ik ga kijken of ik op termijn ook een boek kan maken, dan heb je ook je verhaal erbij en een mooie herinnering aan deze bizarre tijd. Ik houd jullie op de hoogte. Lieve mensen, blijf gezond!

O, en ken je iemand die een fotograaf nodig heeft, jullie weten me te vinden!

Sharing is Caring

Share this Post

Comments

  1. Wauw Daphne wat een leuk verhaal heb je ervan gemaakt.
    Voel me super trots.
    Zou je alleen de naam Richard willen veranderen in Emilio?
    De meeste mensen kennen me alleen als Emilio.
    Scheelt misverstanden he?
    Groeten Emilio/ Richard

    1. Author

      Wat leuk om te horen Emilio/Richard 😉 dank je wel! Ik ga je naam meteen aanpassen want het klopt helemaal wat je zegt. Groetjes en tot ziens weer, Daphne

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.