daphnedumoulin_coronaproject

CORONAPROJECT over HOOP en zo🍀 Tweede golf

Zoveel mensen, zoveel manieren om met deze coronacrisis om te gaan. In dit project probeer ik mensen een hart onder de riem te steken en verzamel ik tijdens het halen van mijn dagelijks frisse neus verhalen over hoop, betekenis, contact maken en plezier hebben in deze tijd. Maar ook zijn er verhalen over verdriet en vaak een onvermijdelijk verlies.
Over mensen die het roer hebben moeten omgooien en over ongelooflijke veerkracht die soms ook eindig is.

Maar misschien zijn er ook dingen die je meer bent gaan waarderen en is er iets veranderd dat je best graag zou willen meenemen als dit allemaal voorbij is? Vanaf juni ben ik ook benieuwd hoe je denkt over alle maatregelen en of je het nog een beetje volhoudt allemaal.
En dan is het oktober met een tweede gedeeltelijke lockdown. En dat is weer een heel ander verhaal.

Neem hier een kijkje, er komen regelmatig verhalen bij. En leuk nieuws: er komt een boek, want we hebben met z'n allen toch een mooi tijdsdocument gemaakt. Ouderwets, zo'n boek? Nee hoor, want over een paar jaar kunnen we onze digitale bestanden niet meer inlezen. En dat zou jammer zijn.

Mocht je nu iemand kennen die door corona in een heel bijzondere situatie zit en die mee wilt doen met het project, laat het me even weten, of stuur degene de link even door. Grijp je kans! Je bent van harte welkom. Dank je wel!

Image

Stephanie @ Maastricht | Januari Coronaweek 45

Echt uitgestorven kan ik de stad toch ook niet noemen. Hier en daar loop ik plukjes ongemaskerde mensen met hoog opgezette kraag buigend voor een beetje regen tegemoet.
Grote plakkaten ‘Uitverkoop’ en ‘Korting’ hangen voor ruiten van verder lege winkels. Ergens sjouwt een verlaten verkoper kartonnen dozen. De gevels staan ermee volgestapeld.
En dan toch; achteraan in de Grote Staat, op het hoekje, brandt licht. Iemand staat voor een open raam churros te bakken. De deur staat uitnodigend open want ‘Zjammèh’ is een essentiële winkel in deze lockdown.
Nieuwsgierig loop ik naar binnen, neem een gedesinfecteerd winkelmandje en struin langs bakken kleurig snoep op zoek naar iemand met een verhaal over hoop.

En daar ontmoet ik Stephanie, die al 14 jaar voor haar baas Ger snoep schept. Hun verhaal is wederom een pareltje. Je leest het binnenkort!

Image

Richard @ Muziekgieterij Maastricht | December Coronaweek 42

Een leeg poppodium, geen live muziek,  niet samenkomen en geen gezelligheid, dat is wat ik het meest mis in deze tijd, zegt Richard. En dat terwijl in de muziekgieterij ieder tafeltje zijn eigen eilandje heeft. Hoe creatief zijn team omgaat met wat er wel nog allemaal mogelijk is lees je hier!

Wat gebeurde er op de Titanic toen het schip zonk? vraagt hij enthousiast.
Het orkestje speelde muziek want dat gaf troost! Wij zijn nu dat orkestje, we moeten doorspelen en mensen troost brengen. Ik denk dat kunst en cultuur nog nooit zo relevant zijn geweest als nu.

Zeer inspirerend dus stay tuned!!!

Image Image

Sylvia en Desiree @ Silly Days Meerssen | December Coronaweek 42

Syl en Deze maakten hun droom bijna waar; een vintage kledingwinkeltje met een gezellig barretje. Helaas moesten alle niet essentieel winkels sluiten, dus ook hun winkeltje. Hun verhaal over dromen, verlies, hoop en vertouwen lees je later in het boek.

Image

Marja @ MUMC+ MECC Maastricht | December Coronaweek 40

Voor het podium staan in een strak patroon 30 losse stoelen opgesteld. De helft daarvan is bezet door mannen en vrouwen in toga. En op dat podium wordt een interessante vrouw geïnterviewd. Door Twan Huys nog wel want er is een zomeravond georganiseerd waarin we Marja, voormalig bestuursvoorzitter van het MUMC+ leren kennen. Ik heb geluk dat ik haar anderhalvemeterafscheid mag vastleggen want een dag eerder kondigende de minister nieuwe maatregelen aan waarin alle evenementen, feesten en bedrijfsuitjes moesten worden geschrapt. Samenkomsten van 30 personen werden gelukkig wel nog toegestaan. Op anderhalve meter.

En zo komt het dat op de valreep het grootste afscheid van Marja, weliswaar in afgeslankte vorm, toch door kan gaan.
Het is een afscheid om nooit te vergeten, want wie maakt dit nog mee zo, zegt ze enthousiast als ik haar twee maanden later mag spreken over haar coronatijd. Via ZOOM, zoals dat nu gaat.

Haar verhaal lees je hier en zoals altijd is het fascinerend! Over een triagetent en MECC, mondkapjes, leiderschap, onmogelijke beslissingen moeten nemen, continu overleggen, het gewoon niet weten, twijfel, stress en toch overeind blijven en natuurlijk over hoop. Dit verhaal wil je niet missen.

Image

Tanja @ Meerssen | 8 December Coronaweek 39

Tanja brengt toch zo'n positieve vibe in de Lidl om de hoek! Haar móest ik gewoon vragen hoe dat nu is om als supermarktmedewerker zoveel mensen op een dag te ontmoeten en hoe dat dan ging in maart, toen we allemaal zo schrokken van wat op ons afkwam.

Hier lees je ook over hoe zij nu omgaat met deze tweede golf, vlak voordat in de iets minder intelligente lockdown alle niet-essentieel winkels weer moeten sluiten. Het was weer een hele fascinerende en gezellige ontmoeting met een bijzonder mens. Je leest het hier!

Image

Melanie @ Maastricht | november coronaweek 39

Als je met je hand boven je ogen naar binnen tuurt zie je torens opgestapelde terrasstoelen. Tafels liggen machteloos met de poten omhoog te wachten totdat ze weer vol mogen staan met gezellige glaasjes wijn en heerlijk gegrild vlees.
We zitten binnen, Mel en ik, in een leeg restaurant, achter ons brandt de grill, wachtende op de eerste bestelling van de avond.

We zijn voor de tweede keer gesloten, zegt ze aan haar latte nippend. In de eerste golf waren we helemaal dicht en hebben we heel veel geklust, maar deze keer hebben we toch gekozen om take away te doen. Het is echt anders, want we zijn wel aan het werk, maar er zijn geen gasten want niemand mag hier binnen komen. Mensen wachten buiten op hun bestelling en komen met een mondkapje op tot in het halletje om hun eten af te halen.
We hebben nog net geen lijnen op de grond getekend, zegt ze lachend, maar het is heel gek om geen gasten in je restaurant te ontvangen want het mooie aan mijn werk is nou net dat praatje dat je  aan tafel met elkaar maakt.
Nu geef je het eten af, zegt ‘smakelijk en tot ziens’ en dat is het. Je hoort niet of het lekker is, je kunt niet bijspringen als iets niet helemaal naar wens is want ze zijn weg en dat is jammer.
Hier lees je over hoe Mel haar tijd heeft doorgebracht en wat deze positief ingestelde vrouw door deze tijd trekt.

Image

Emily en René @ Maastricht | November Coronaweek 37

Twee jonge lui zitten gezellig samen op een steen een wafel te verorberen. Ze zijn niet de enigen, want overal zie je kleine groepjes mensen samen een bekertje koffie drinken of iets lekkers uit de vuist nemen terwijl het mondkapje aan een oor, onder een kin of om een pols bungelt.

Wat zitten jullie hier gezellig, zeg ik.
Jaha, zegt Emily vrolijk, we zijn een weekendje weg.
We wisten niet hoelang die corona nog door zou gaan en het was zonde om het uitje te verzetten. En tot nu toe bevalt het heel goed, zegt René die het poeder van zijn handen klopt.

Het is wel even wennen want we zijn vanmorgen aangekomen en dit is ons eerste hapje, lacht hij, dus we moeten nog een plan gaan bedenken voor ons avondeten. Je kunt niet ergens in een restaurantje gaan zitten, dus ik denk dat we óf friet gaan halen, óf ergens in de stad iets gaan uitzoeken want in het hotel was het menu niet zo denderend en het is een vrij ongezellig hotel. Het is wel leuk om de stad in te gaan en te kijken wat we kunnen doen.
Is weer eens hele andere ervaring he, lacht Emily.

Wat vinden jullie leuk om te doen, in deze coronatijd? Of wat trekt je er doorheen? Dat lees je hier!

Image

Sjef en Roy bij Trajekt @ Maastricht | November coronaweek 37

Via de zijingang loop ik het buurtcentrum binnen. Aan een tafel vol beeldschermen en mengpaneel zit een team de live-uitzending van de ernaast draaiende Sinterklaasshow te verzorgen.
Om de hoek een versierde desk op z’n RTL-boulevards met op anderhalve meter presentator Sjef en Roy, praatjes makende tegen een camera.

Sinterklaas gaat hier live voor zeker 100 gezinnen. Hij beantwoordt vragen, laat winnende tekeningen zien, krijgt zelfs bankzittende vaders zover om met op voorhand opgenomen dansjes mee te dansen en zingen. Kinderen sturen filmpjes van hoe ze thuis genieten en cameraman Raoul en ik genieten mee als Gina enthousiast voor al die kinderen karaoke sinterklaasliedjes zingt. Het is zo leuk, dat ik een dag later in de villa van pastoor Mattie bij Sinterklaas op audiëntie ga om meer te weten te komen over deze ondernemende mensen van Trajekt.
Hier kom ik in een kamer vol iconen, boeken, en hemelse wijsheid. En tussen dit alles, aan een robuust houten bureau, zit de goedheiligman achter de laptop, het roodfluwelen boek voor zijn neus. Meer lees je hier!

Jeugdwelzijnswerk van Stichting Trajekt is er voor iedereen, maar zoomt in op de kwetsbare groep.

Image

Nellie en Wil @ Voedselbank Meerssen | December Coronaweek 36

Het is een komen en gaan bij Ruggesteun. Als de deur eenmaal geopend is gaat Nellie aan het werk. Twee uur lang tilt zij mandjes en beent ze samen met haar man Wil naar de diepvrieskist om mensen van hun wekelijks voedingspakket te voorzien. Dit keer zijn er harde broodjes uit de vriezer. En snacks.
Je hoeft straks niet meer naar de sportschool, grap ik. Nellie lacht hartelijk. Het valt me op hoe positief iedereen is en hoe vriendelijk, gezellig en ontspannen de sfeer.
Altijd blijven lachen, zeggen hongerige monden.

Het platje staat vol rekken ingezamelde winterjassen. Spelletjes liggen op een schap, cadeaucheques en giftcertificaten hangen aan de muur.
Er komt zich iemand inschrijven. Hij krijgt een briefje mee zodat hij zich kan melden bij Trajekt in Maastricht. Daar wordt zijn situatie bekeken en wordt bepaald of hij recht heeft op de hulp van voedselbank Limburg, of op een steuntje in de rug.

Hier lees je meer. Maar denk alvast aan de kerstpakketteninzamelactie voor zaterdag 12 december. Ze zullen je ontzettend dankbaar zijn!

Image

Chris @ Maastricht | November coronaweek 36

Ik vind corona nu niet meer zo’n drama, eigenlijk. Ik vind het erger dat mensen tegen elkaar worden opgezet. Zo voelt het voor mij, zegt ze geëmotioneerd.

Heel veel belangrijke dingen, zoals lichamelijke klachten, hart en vaatziektes, alles wordt gewoon afgeblazen want er is Covid-19. Mensen die niet acute operaties nodig hebben zoals een staaroperatie, dat wordt maar uitgesteld. Maar hoeveel mensen sterven er aan de griep? En misschien heb ik het virus wel gehad. De een heeft er veel last van, de ander niet. Het is allemaal abracadabra, maar er wordt nu zoveel van mensen afgenomen. Ik zie zoveel mensen failliet gaan en huilen.

Chris haar verhaal lees je hier

Image

Marianne @ Meerssen | November Coronaweek 35

Een stukje verderop komt een dame met een grote bos bloemen aangelopen. Ze draagt ze als een boa voor haar borst. Daarboven prijkt een hip anticoronahoestkuchscherm met daarachter zichtbaar een paar gezellige pretoogjes.

Ik heb gewoon mezelf verwend, zegt ze met een grote lach. Ik denk; zo, en vandaag ben ik aan de beurt. Ik ga me een amaryllis halen en een mooi boeketje bloemen en een boeketje voor een vriendin.

Ik ben in in coronatijd misschien wel gelukkiger dan vroeger, lacht ze. Lees haar verhaal hier!

Image

Hanneke @ Meerssen | November Coronaweek 35

Al sinds een paar dagen kom ik langs een uitnodigend gedekt tafeltje, gestald voor de deur van een gezellige Vertierderie. Geblokt kleedje, een schaaltje heerlijk ruikende wafels, een briefje met ‘hier bellen’ onder een ouderwets belletje geschoven.

Zeute Inval, maar nu buiten, lacht Hanneke, want we mogen niet open, zegt ze. We zijn al een week gesloten en omdat we wel een afhaalservice mogen bieden zijn we daar mee begonnen.

Ik heb echt momenten dat ik in de keuken  sta te janken en me afvraag waar ik het allemaal voor doe. Zet die tent te koop, denk ik dan. Dan ga ik wel ergens werken, dan heb ik mijn salaris en geen zorgen en geen stress. Toch staat er voor Hanneke iets heel moois tegenover en heeft ze er een positieve draai aan weten te geven.

Hanneke vertelt over wat voor haar het allerbelangrijkste is in het leven en over nog zoveel meer. Haar verhaal lees je hier

Ik hoop echt dat het ondanks alle ellende en alle doden een mooi verhaal is voor later. Dat mijn kinderen kunnen zeggen ‘Oh weet je nog?! In 2020.. toen had ik gewoon vier maanden vrij van school!!’

Image
Christianne @ Maastricht | November corona week 34
Image

Fadoua en Weam @ Maastricht uit Luik | Oktober Corona Week 33

Here in Maastricht I feel hoop and freedom, zeggen deze mooie mensen. Wil je weten waarom? Lees dan hier hun verhaal!

Image

Veronique en Didier @ Maastricht uit Luik | Oktober coronaweek 33

Coffee To Go, hangt er voor het raam van het verder gesloten eetcafé. Twee mooie, gemaskerde mensen staan de menukaart te bekijken. Het zijn Didier en Veronique en ze komen uit Visé, bij Luik, vertellen ze.

Luik wordt in de media voorzichtig het tweede Bergamo of de nieuwe Coronahoofdstad van Europa genoemd. Het aantal besmettingen loopt in rap tempo op en de ziekenhuizen stromen vol, las ik afgelopen dagen. Er is een tekort aan bedden en meer nog aan zorgpersoneel. Dus is er personeel nodig om alle patiënten te kunnen behandelen. Dat is niet altijd makkelijk, want ook het personeel kan corona oplopen, las ik verder. Maar ook aan degenen die positief zijn getest, wordt gevraagd te komen werken. "De situatie doet denken aan oorlog."
Dit alles gaat door me heen, als ik deze mensen spreek.

Ik heb gehoord dat België vanaf maandag weer in lockdown gaat, zeg ik in mijn beste Frans van lang geleden.
Ja, dat klopt, zegt Veronique, daarom hebben we zojuist voor de komende 6 weken inkopen gedaan.
Ja, want vanaf maandag is tot en met dertien december alles gesloten, zegt Didier.
En heel Luik en Vise is op de been om inkopen te doen, daarom zijn we hierheen gekomen, zegt Veronique.

Image

Kiri en Maura @ Maastricht | Oktober coronaweek 31

Van mij mag het allemaal wat strenger, zegt Kiri, zodat we sneller uit die lockdown komen en we weer wat meer vrijheid krijgen.

Kiri en Maura zijn twee prachtige zussen die een gezellig uitje Maastricht gepland hebben, net als de tweede golf de horeca doet sluiten. Wat geeft hun hoop? Dat lees je hier!

Lieve mensen, dit is deel 2 van mijn coronaproject over HOOP en zo.
Ik start hier bij coronaweek 31, wanneer de tweede golf een nieuwe lockdown noodzaakt.
Eerdere verhalen lees je hier.

Share this Post

daphnedumoulin_coronaproject

CORONAPROJECT
Er komt een boek

Houd me op de hoogte
Inschrijven
Terms and Conditions apply