Paula Ontmoet in Maastricht
Ik heb altijd psycholoog willen worden omdat ik nieuwsgierig ben naar waarom mensen doen wat ze doen, maar ik heb nooit mogen studeren. Mijn ouders zaten op de binnenvaart, en ik mocht niet op internaat. Ik denk dat ze bang waren dat ik dan zou weglopen. Dus voer ik met ze mee. De ene keer zat ik hier op school, dan weer daar, samen met allemaal andere kinderen van varende of rondtrekkende ouders. Boeken kreeg je mee, en leren en huiswerk maken deed je op de boot. Soms zat er een week tussen de lessen, soms een paar dagen, soms maar één dag. Dat hing af van waar we heen voeren.
En ondanks dat ik officieel nooit heb gestudeerd, heb ik een hoop psychologieboeken verslonden, zegt ze.
Toen ik zelf kinderen kreeg, hielp dat me om hun gedrag beter te begrijpen. Het was zo interessant allemaal. Uiteindelijk heb ik die zorgende rol teruggevonden toen ik in de horeca terechtkwam. Je wordt een soort moeder voor je personeel, vooral als je met jongeren werkt.
Ik vind het belangrijk dat anderen gelukkig zijn, en mijn grootste angst is dat de mensen die ik liefheb – vooral mijn kinderen – eerder sterven dan ik.
Waar ik trots op zou moeten zijn – althans, dat zeggen anderen – is hoe ver ik het heb gebracht.
Ik heb hard moeten knokken. Met alleen een beetje lagere school en een cursus cafébedrijf achter de rug ben ik nu een succesvol zelfstandig ondernemer. En binnenkort mag ik gaan genieten van mijn vrije tijd, lacht ze. Dat idee vond ik in het begin lastig, maar ik kijk nu echt uit naar het gevoel van rust. Niets meer moeten, gewoon genieten van wat er op mijn pad komt. Ik hoef niet meer altijd klaar te staan voor mijn bedrijf of me af te vragen of iemand iets nodig heeft. Daar was ik toch altijd mee bezig.
Waar ik nu van kan genieten, zijn onze vakanties. Lekker onder de mensen zijn, gezelligheid, een terrasje pakken of op het strand zitten met een goed boek. Ik sta nog vol in het leven en wil daar ook nog volop van genieten. En als ik dan toch iets zou moeten noemen waar ik spijt van heb, dan is het dat ik de eerste twee jaar van mijn moederschap niet heb gewerkt. Dan wordt het leven steeds hetzelfde en wordt je wereldje zó klein.
Nee, laat mij maar reizen en lekker onder de mensen zijn.
Paula haar SoulStory staat ook in het boek IcanSeeYou dat vanaf eind augustus 2025 te koop is.
De presentatie is tijdens Plateaukunst. Welkom!