Wat als het mooiste cadeau dat je iemand kunt geven aandacht en elkaar echt zien is.

Wat AI niet kan doen

Laatst was ik bij Els. Auto volgeladen met cameraspullen, hup naar Maastricht. Haar dochters hadden koffie gezet, gebak meegenomen en ik nam plaats aan een gezellige tafel, kijkend naar een schilderij.

Ik schilder elke dag, zegt ze gebarend naar de kleurrijke kunstwerken aan de muur. Hierachter is mijn atelier. Is maar gewoon een kamertje hoor, zegt ze, laat ik je straks zien.
Els haalt chocolaatjes uit een doos en schuift ze naar me toe. Ik kan nog alles alleen, zegt ze niet zonder trots. Deze week heb ik nog spitskoolstampot gemaakt. Deur dicht, ventilatortje aan.
Ach, ik woon hier zo graag. Kijk dit uitzicht nu eens!

Ik had Els niet eerder ontmoet, maar het werd meteen een gezellige boel. En terwijl ik bij de koffie langzaam richting Wise Women verhaal ging, liepen de dochters door het appartement nog even te regelen waar ze anders niet aan toe kwamen.

Mijn man was officier bij de Navo, zegt ze en het meest rebelse wat ik ooit heb gedaan is mijn vier kinderen meenemen naar het Midden-Oosten. De oudste was zeventien, de jongste werd zeven in Damascus. Iedereen zei: hoe kún je, hoe dúrf je, je kinderen blootstellen aan zo'n land, aan een oorlog, ze van school halen. Maar ik heb geen seconde getwijfeld.

Spijt heb ik nooit gehad: de kinderen hebben door de uitzending een schooljaar overgeslagen. Ik heb ze zelf lesgegeven, en ze leerden daar iets wat je op geen enkele school leert. Toen ze terugkwamen, waren ze hun leeftijdgenoten ver vooruit.
Ik heb het altijd als een verrijking gezien. En er was ook geen gevaar, want als je met een officier meereist, word je beschermd. Zou er iets gebeuren, dan waren jij en je kinderen de eersten die terug naar Nederland werden gebracht. Daar werd voor gezorgd.

Maar de mensen thuis wilden dat niet horen.. Els trekt haar schouders op en vertelt verder. We hebben daar zoveel mooie dingen gezien. Ieder weekend kregen we een rondleiding, de woestijn in, de grotten van de Dode Zeerollen gezien, de kruisweg in Jeruzalem gelopen. Het was zo’n avontuurlijk leven, zegt ze. Haar ogen stralen bij de herinnering.

Maar dat het leven niet over rozen ging die afgelopen 91 jaar moet gezegd. Dat ik mijn man verloor is erg, zegt ze, maar twee dochters verliezen... dat gaat nooit meer weg.
Maar je moet door. Niet opgeven. Nooit opgeven!

Als kind maakt Els de oorlog mee. Ik ben nog gered door een Duitser, vertelt ze.
Maar de rest van het indrukwekkende verhaal van deze wijze dame bewaren we voor het magazine. En misschien wordt het wel een boek..

Denk er dan eens over om jouw moeder, nu het misschien nog kan, een WiseWomen fotoverhalen Experience cadeau te doen. Want als je enig idee hebt van de impact, dan is het een no brainer.

Wat heb ik nou te vertellen
Wie wil er nu een foto van mij
Ik ben niet zo bijzonder en al helemaal niet wise

Allemaal redenen om vooral niet 'arrogant' te mogen zijn of jezelf niet op de voorgrond te mogen plaatsten. Vooral niet als vrouw uit een vorige generatie.
Maar als je het cadeau krijgt van je kind die jou wél in die categorie plaatst en wél heel graag een mooie foto van je wilt hebben. Ja dan….

Nog plekken vrij tot eind januari! Dan ga ik de verhalen bundelen.

PS: De feestdagen komen eraan.. just saying

Find your voice, own your power